Αρνούμαι τον κόσμο σας

Ο χρόνος περνά και δείχνει τα σημάδια του.
Η φύση απλά είναι πάντα εκεί.
Σημάδια λέω τις πληγές του ανθρώπου.
Η φύση του είναι πάντα εκεί.

Μα έχω τόσα να πω,
μα προτιμώ τη σιωπή.
Γιατί να πω?
Για το διαφορετικό?
Για το άλλο?
Ή για το ίδιο?

Πάντα δεν ξέρω πως να αρχίσω
και πάντα βρίσκω τον δρόμο μου,
πάντα διαφορετικό μονοπάτι κάθε φορά.. ακόμα και στο γυρισμό.
Ίσως βαριέμαι τα ίδια..
Τα αηδίασα τα ίδια.. Κάθε βήμα διαφορετικό,
άλλο ρυθμό
και κάπου εκεί χάνομαι από το εδώ.
Για αυτό προτιμώ τη νύχτα, το σκοτάδι.
Ποτέ δεν σε συναντώ κι ας το αναζητάς.

Κι ο κόσμος πια μοιάζει διαφορετικός.
Μέχρι που φτάνω σε σύνορα,
μα γιατί υπάρχουν σύνορα?
Γιατί υπάρχουν ταμπέλες?
Γιατί υπάρχουν φώτα?
Γυρνάω πίσω
Ελπίζω αύριο να μπορώ να διαβώ.
Χάνομαι στο σκοτάδι
Μέχρι που βρίσκω τοίχο.
Μα γιατί να υπάρχουν τοίχοι?
Και κάπου εδώ σκαρφαλώνω
και συνεχίζω.
Πάντα προσπαθώ να διαφύγω
μα αδυνατώ

Η τελευταία περπατάδα..

Απόφαση στιγμής να κάνω την πιο μακρινή περπατάδα. Αν και οι εικόνες είναι αμέτρητες στο μυαλό μου, απομνημόνευσα κάποιες.

Κάτι που ποτέ δεν μου άρεσε.

Αλλά πώς μπορείς να πεις τελικά όσα είδες χωρίς εικόνες;

Λατρεύω τις λεπτομέρειες, τη φύση και την οπτική γωνία του καθένα ανθρώπου.

Το ταξίδι ξεκίνησε στην πόλη που το 2018 με έκανε να λατρεύω αυτές τις λεπτομέρειες λίγο περισσότερο. Ειδικά τις νύχτες μου, που επικρατεί ηρεμία στα τόσα αμέτρητα δρομάκια.

Σαν τη ζωή..

επιλέγεις προς τα που θα αφιερώσεις τον χρόνο σου.

Αριστερά?Δεξιά? ή Ευθεία?

Κι αν πετύχεις να περπατήσεις σε όλα, μετά παίζει ο χρόνος. Ο ήλιος πέφτει τόσο διαφορετικά στο οτιδήποτε διακρίνεις σε αυτές τις βόλτες σου.

Και ήρθε η ώρα για ευχές, μέχρι να ξεκινήσεις ξανά να περπατάς στον υπόλοιπο χρόνο..

Καλή σας χρονιά.

Απλά τύχη να έχεις ανθρώπους γύρω σου!

Χμμ... Περπατώντας και σήμερα ομολογώ ότι ένιωσα ένα κενό.

Πολλοί-ες σκέφτονται.. "Χριστουγεννιάτικες μέρες" σημαίνει παρέες, βόλτες, club,bar και αρκετή εύθυμη μουσική. 

Για κάποιους-ες ένας Frank Sinatra, για άλλους-ες κάτι έντεχνο ή ακόμα χριστουγεννιάτικα "λαστ κριστμας".. Γιειιιι!

Προτιμώ τα δικά μου.. 

Εκεί που περπατούσα κι έφτιαχνα στο μυαλό μου ιστορίες με ότι λεπτομέρειες έβλεπα και εστίαζε ο νους μου, έφτασα κάπως μακρυά.

Είχε πέσει τώρα πια νύχτα και ξεκίνησε να έχει αυτό το κρύο που φτάνει κόκκαλο.

Αλλά συνέχισα αρκετά μέχρι να βρω τους περιβόητους δρόμους με τα λαμπάκια..

Όχι,όχι.. Δεν έφτασα στο Βόλο. Χαχα

Κάπου προς Δυτικά πάτησα, μετά από πολλά χρόνια. Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, μου ήρθε μια όμορφη ιστορία. Ναι, είμαι ονειροπόλος χιχι

Και καθώς περπατούσα με τα ακουστικά μου να παίζουν τις μουσικές που αυτές τις μέρες με συντροφεύουν. Χτύπησε το κινητό!

Τί ευχάριστη έκπληξη, σκέφτηκα.

Χρόνια είχα να ακούσω τον ήχο κλήσης χιχι

Ναι! Απόψε στο είπα, θα μιλήσω για εσένα. 

Παραδόξως σε προσπέρασα από ότι μου είπες. Ναι! Ήσουν στο μαγαζί που αυτές τις μέρες έχει ένα εκατομμύριο λαμπάκια και κεριά. Ζεστό κλίμα και διάβαζες το βιβλίο σου.

Γύρισα και ομολογώ ότι είσαι η καλύτερη παρέα μου για απόψε.

Είναι οι στιγμές που δεν θέλεις να περάσει ο χρόνος. Τουλάχιστον το μαγαζί ξέρουμε ότι θα είναι ανοιχτό ως τις πρωινές ώρες.

-Οπότε να παραγγείλω ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί? (αναρωτήθηκα)

Και απάντησες

-Πρέπει να ζούμε τις στιγμές και ότι έχεις χρόνο. (Όπως σου είχα ξαναπεί κάποτε.) 

Όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό μόλις το έγραψα ενώ κάθεσαι απέναντι μου, υπό το φως της φώτο!

Καλή μας συζήτηση και ευχαριστώ για απόψε που απλά ξανακουσα το κινητό μου να χτυπάει.. Χιχι

ΥΓ: τα πιο ξαφνικά είναι και τα πιο πολύτιμα, μέτρα μόνο στιγμές. Αρκεί μόνο μια καλή παρέα και το χαμόγελο σου ;)

Αφιερωμένο στην φίλη Άννα

Αναρωτιόμουν

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως νιώθει ο κάθε άνθρωπος απέναντι σου?

Το βλέμμα πολλές φορές λέει τόσα πολλά που οι λέξεις δεν μπορούν να τα περιγράψουν.
Οι φωτογραφίες κρατούν τόσες στιγμές που όσες λέξεις και να θες να πεις, ποτέ δεν θα είναι αρκετές.
Το άγγιγμα δεν μπορείς να το περιγράψεις με λέξεις.
Τα συναισθήματα απλά σε μαγεύουν. Σε κάνουν αδύναμο να μιλήσεις.

Απλά αναρωτιέμαι. Χρειάζονται τόσες λέξεις πια για να πεις όσα νιώθεις? για να δείξεις όσα θες?

Θετική πλευρά...

Οι θετικοί και αισιόδοξοι άνθρωποι, αποτελούν πόλο έλξης όλων. Ποιος δε θέλει άλλωστε μια θετική αύρα, έναν άνθρωπο με το χαμόγελο καρφωμένο στα χείλη, να εκπέμπει φως; Να σε προδιαθέτει και μόνο η παρουσία του. Να αποτελεί εγγύηση ότι θα περάσεις καλά. Να μπορεί να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο ανά πάσα στιγμή, μέχρι και στο μαύρο να δει μια δέσμη φωτός και να πιαστεί από αυτή.
Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει τόσα να σου προσφέρει. Και μόνο το παράδειγμα του, δεν αποτελεί πηγή έμπνευσης; Δε σε ωθεί να θες να υιοθετήσεις στοιχεία από τον τρόπο σκέψης του; Γιατί; Επειδή ζεις καλύτερα! Μαθαίνεις να βασίζεσαι στον εαυτό σου και στις δυνάμεις του και να παίρνεις τη ζωή όπως σου έρχεται. Δίχως μιζέριες (και ηττοπάθειες). Ξέρεις πως θα βρεις σ’ όλο αυτό το θετικό και θα «πάρεις» ότι έχει να σου δώσει. Συνήθως οι δυσκολίες και οι αναποδιές είναι πιο εποικοδομητικές.
Ο αντίποδας των ανθρώπων αυτών, είναι οι μίζεροι (άνθρωποι). Αυτοί, που η κατήφεια είναι η μόνιμη συνοδεία τους. Θα βρουν πάντα κάτι να γκρινιάξουν, θα εστιάσουν στο πιο αρνητικό ή θα το βρουν ακόμη κ όταν δεν υπάρχει. Τα άτομα αυτά, σου αποστραγγίζουν την ενέργεια, απορροφούν σαν το σφουγγάρι τη ζωντάνια σου, τα χρώματα σου για να θρέψουν «τη μαυρίλα τους». Ξέρεις, είναι κολλητική. Οπότε καλό θα σου κάνει να απομακρυνθείς από αυτά τα άτομα από δίπλα σου γιατί μόνο κακό σου κάνουν. Είναι γνωστό εξάλλου ότι το μαύρο χρώμα, απορροφά όλα τα υπόλοιπα. Γι’ αυτό να το προσέξεις.
Πώς (λοιπόν) να δεις τον ήλιο
· Κάνε μια διαλογή στον περίγυρο σου. Ένα ξεκαθάρισμα κολλητών, φίλων και γνωστών. Όσο μεγαλώνουμε λίγοι και καλοί.
· Μη διστάσεις να διώξεις από κοντά σου ότι δε σε πάει ένα βήμα παραπέρα.
· Διάλεγε ανθρώπους δίπλα σου που έχουν κάτι να σου δώσουν. Που νιώθεις άνετα μαζί τους και είσαι ο εαυτός σου.
Αγαπάμε αυτούς που μας κάνουν να βλέπουμε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
· Να λες και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή. Μην αφήνεις τίποτα για αύριο γιατί θα γίνει χθες δίχως να το καταλάβεις.
· Από καθετί κράτα το θετικό, σταμάτα να μιζεριάζεις.
· Μάθε να είσαι ικανοποιημένος με λίγα πράγματα. Όσο πιο απλός είναι κανείς, τόσο πιο ευτυχισμένος.
· Ζήσε για να δουλέψεις. Και όχι δούλεψε για να ζήσεις. Ο πλούτος μας είναι ο ελεύθερος χρόνος μας.
· Η ευτυχία είναι μόνο μικρές στιγμές, όχι κατάσταση.
· Δεν ξέρω κανέναν δρόμο που οδηγεί σίγουρα στην επιτυχία. Μόνο έναν που οδηγεί σίγουρα στην αποτυχία –να θέλεις να ικανοποιείς τους πάντες- (Πλάτωνας).
· Ζούμε μόνο μια φορά. Δώσε την καλύτερη σου παράσταση σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου (που λέγεται ζωή).
Απαραίτητα συστατικά: γέλιο, ένταση, τρέλα, πάθος γιατί δεν ξέρεις πότε πέφτει/θα πέσει η αυλαία. Αφέσου, τσαλακώσου, ερωτεύσου.

Κοίτα μπροστά....

Πρώτο βήμα εκτός

προσπερνάς τους ανθρώπους και αναζητάς το φως σου.

Κοιτάς τριγύρω μέσα στα πρόσωπα ψάχνοντας τις ηλιαχτίδες.

Αυτό που θα σου δώσει τη ζεστασιά που αναζητάς.

Προσπερνάς και κάθε βήμα σου ψυχρό.

Το τοπίο τώρα πια σκοτεινό.

Γυρνάς και κοιτάς πίσω σου και βλέπεις κάτι πια μακρυά.

Ίσως βασιλεύει και πέφτει αργά.

Τώρα πια όλα σκοτεινά.

Διψάνε για φως αλλά τώρα πια μόνο δανεισμένο λευκό κοιτάς.

Και η νύχτα συντροφεύει του κοσμου τη σιγή.

Ηρεμία και μια έλλειψη που πέθανε αργά.

Μάτια μου...

Μάτια σε κοιτούν

αριστερά και δεξιά

Μάτια σε κοιτούν

ίσια και λοξά

Μάτια σε κοιτούν

βαθιά..

Πάντα λένε την αλήθεια

πικρή και γλυκιά

Πάντα μιλάνε

αθώα ή νευρικά

Πάντα σε κοιτούν

βαθιά..

Κοιτάνε μέσα σου

κοιτάνε..

βαθιά..

Πάντα αντικρίζουν

άψυχα και ζεστά

Πάντα ατενίζουν

ορίζοντα και ψηλά

Όταν κλείνουν 

ονειρεύονται

Όταν κλείνουν

ηρεμούν

βαθιά...

(το τραγούδι ήταν παρέα μου σε αυτό)

Ευτυχώ..ς

Ο μικρός βρέθηκε μπροστά από κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Ακούμπησε με την άκρη του δακτύλου του αυτή την μάζα και ένιωσε να τον μαγνητίζει και να περνάει κάπου άλλου, σαν πόρτα. Ξαφνιάστηκε και γύρισε τελευταία φορά πίσω για να δει τον κόσμο του πίσω.

Γρήγορα τον πλημμύρισαν σκέψεις όπως αν ξαναδεί τους δικούς του και τους φίλους του. Αν και το περίεργο και το παράξενο πάντα τον προσέλκυε. Η μοναξιά του ήταν πάντα η πιο καλή του φίλη και καθώς του ερχόντουσαν δάκρυα, χάθηκε ξαφνικά μέσα σε αυτήν την άμορφη μάζα που ακούμπησε.

 Εμφανίστηκε αμέσως σε ένα μέρος περίεργο που είχε μια απόλυτη ηρεμία και γαλήνη. Οι μόνοι ήχοι που τον καλούσαν ήταν της φύσης,  τα θροίσματα φύλλων και ήχοι τρεχούμενου νερού. Κάπου κάπου άκουγε αχνά μια φωνή να του λέει από κάπου μακριά.
-Είδες?

Ο μικρός, την πρώτη φορά νόμιζε ότι ήταν στην ιδέα του, αλλά πιο μετά ξαναήρθε η ίδια φράση στα αυτιά του. Ξεκίνησε να πηγαίνει προς την φωνή για να δει ίσως κάποιον και για να τον ρωτήσει τί είναι αυτό το μέρος.

Ξαφνικά, αντίκρισε τη γοργόνα της γης.
Με χρυσό σώμα και μακρυά μαλλιά στο χρώμα της φύσης. Ο μικρός έτριψε τα μάτια του και τα ξανάνοιξε νομίζοντας ότι κοιμάται.

Τον καθησύχασε και του είπε την ιστορία αυτού του παραμυθένιου τοπίου.

"Κάποτε ζούσε εδώ ένας μοναχικός άνθρωπος,

ήταν το μέρος που τον έκρυψε από το υπόλοιπο κόσμο. Κάθε χρώμα που βλέπεις και κάθε τι που ακουμπάς αυτός το εμπνεύστηκε. Όταν πρώτο ήρθε ζούσε σε ένα απόκοσμο και ασπρόμαυρο τοπίο

Είχε έρθει στην ηλικία σου. Δεν γνώριζε τα χρώματα, δεν θυμόταν την αίσθηση της ομορφιάς και της χαράς. Κάθε μέρα περπατούσε σε ένα ατέλειωτο δάσος ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο που διέκρινε. Καθώς μεγάλωσε άρχισε να βρίσκει τη σημασία του να είναι κάποιος μόνος. 

                
Και ξεκίνησε με το μυαλό του να βάζει χρώμα σε όλα αυτά που διέκρινε. Άρχισε να νιώθει ζεστασιά μέσα του και θέλοντας να μάθει πήγε στον μοναδικό μέρος που κάποιος θα μπορούσε να μάθει τα πάντα. Στο κάστρο της γνώσης με την πηγή που αν πιεις από το νερό της

μαθαίνεις τις αισθήσεις, τα συναισθήματα.

Κάποια στιγμή όμως ένιωσε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω, στον κόσμο που είχε αφήσει. Δεν γύρισε πίσω, παρά μόνο για μια στιγμή που με την βοήθεια μου μαγέψαμε την κοπέλα της φωτιάς. Της είπε για αυτό το μοναδικό μέρος και την ευτυχία που θα ένιωθε μέσα σε αυτό και επέλεξε να μείνει με την συμφωνία να φύγει οπότε βαρεθεί ή δε νιώσει άλλο πια όμορφα και γαλήνια.

Έτσι και έγινε. Έζησαν σχεδόν πενήντα χρόνια μαζί και με την γαλήνη να τους διακατέχει έβαλαν χρώμα σε όλο αυτό το μαγικό τοπίο. Το φεγγάρι το άφησαν άσπρο και μαύρο, το μοναδικό στοιχείο που δεν άλλαξαν για να τους θυμίζει το μουντό χρώμα που υπήρχε.

Κάποια στιγμή η κοπέλα της φωτιάς ένιωσε πλήξη και θυμήθηκε όλα αυτά που είχε αφήσει πίσω και έφυγε βιαστικά προς τον κόσμο.

Η πύλη θα άνοιγε μόνο για αυτήν ξανά, μετά από ένα ξόρκι που με έβαλε ο άντρας να κάνω."

Ο μικρός βρήκε την στιγμή και ρώτησε ξαφνιασμένος με την ιστορία που είχε μόλις ακούσει.

- Και εγώ πως ήρθα κυρία εδώ? Ο άντρας που βρίσκεται τώρα?

Αρχή...

Κάποτε έμαθες να ζεις με τους ανθρώπους

Όμως χόρτασες να μαθαίνεις χαρακτήρες

Ίσως τα στενάχωρα συναισθήματα σε γοητεύουν πια

Τουλάχιστον δεν απογοητεύουν

Απλά σε δυναμώνουν

Ώρες υπνοβατείς σε άλλους κόσμους

Τώρα πια αναπνέεις αργά

Όπως σταματάει να ουρλιάζει η μέρα στα αυτιά σου

Σταμάτα να κοιτάς το φως

Κρατιέσαι ακόμα από τις κλωστές σου

Όπλο σου οι λέξεις που χρωματίζεις στον καμβά σου

Τέτοιες είναι οι ώρες που κοιτάς τη νύχτα στα μάτια

Άρχισες να ζεις με τα λυπηρά συναισθήματα

Διαβάζεις τη σκέψη του όποιου έρχεται δίπλα σου

Ίσως δε σε καταλαβαίνει πια

Humanity? where?

Τόσες λέξεις στο μυαλό
δεν τις διάλεξα εγώ
Απλά φάνηκαν στις σελίδες μου.

Και τώρα ήσυχα και μοναχικά στέκομαι σιωπηλός.

Κατόρθωμα? Να στέκομαι μόνος?

Ίσως και ναι.. Να το ζητούσα και να που στέκομαι να γράφω για αυτό.

Συνειδητοποίησα πολλές στιγμές ότι οι άνθρωποι πλέον δεν δίνουν, μόνο παίρνουν.
Δεν βοηθούν, μόνο ζητούν...
Για αυτό κράτησα τις αποστάσεις μου.
Μπορεί αυτά που έζησα να με έκαναν να μισώ το ανθρώπινο είδος, μα δεν φταίνε αυτοί. Εγώ ήμουν δίπλα τους.

Δες τον κάθε διπλανό σου και σκέψου για μια στιγμή γιατί είναι εκεί? Σίγουρα μένει εκεί επειδή κάτι κερδίζει από εσένα.
Αν πάλι είσαι σαν εμένα, να δίνεις ψυχή, κάποια στιγμή θα δεις την αλήθεια και την πραγματικότητα.

Ίσως μεγαλώνουμε λάθος,
Μπορεί να ζούμε λάθος,
αλλά ποτέ δεν θα γίνουμε "άνθρωποι"..

Δύο είδη υπάρχουν μόνο...
Αυτοί που δίνουν
και αυτοί που παίρνουν..

Η ζωή είναι σύντομη και ομορφότερη όταν την ζεις όπως εσύ επιθυμείς. Χωρίς καλούπια και πρέπει, δήθεν φίλους και συμφέροντα.

Η ζωή είναι δική σου,
να την απολαύσεις όπως πρέπει
και όχι να πηγαίνεις με την μόδα.

Έφυγες νωρίς

Η φωτεινή ένδειξη έσβησε για λίγα λεπτά κι έπεσε το απόλυτο σκοτάδι. Ένιωσες ξαφνικά ένα κρύο αεράκι να περνάει αστραπιαία από τη ραχοκοκαλιά σου. Γύριζες σαν χαμένος ψάχνοντας διαφυγή χωρίς να βλέπεις τίποτα. Έκλεισες τα μάτια και εστίασες στις αισθήσεις σου να σε οδηγούν προς την έξοδο. Νιώθεις αβοήθητος μέσα σε αυτό το άψυχο κτίριο και ο τρόμος σε κυριεύει όλο και περισσότερο. Ακούς ένα κρότο μακριά και νιώθεις την κίνηση του φρέσκου αέρα στα ρουθούνια σου. Αντιλαμβάνεσαι ότι είναι τα σημάδια για την έξοδο και ξεκινάς με αργά και σταθερά βήματα.

Ελπίζεις να μην πέσεις στις παγίδες που είχες δει πριν από κάτι ώρες σε εκείνο το μικρό δωμάτιο. Ώσπου βλέπεις ξαφνικά ένα φως μαζί με ένα δυνατό θόρυβο να έρχεται προς τα εσένα.
Σκέφτεσαι γρήγορα ότι μπορεί να έχει έρθει το τέλος και αφήνεις τα τελευταία δευτερόλεπτα σε όλα αυτά που δεν πρόλαβες να ζήσεις.

Τον τελευταίο καιρό είχες αφοσιωθεί στην τέχνη, ζωγραφίζοντας τοπία όπως σου έλεγαν οι γνωστοί που τα έβλεπαν. Εσένα σου φαινόταν  περίεργο γιατί στους περισσότερους πίνακες είχες ζωγραφίσει κάτι σχήματα που δεν θύμιζαν σε τίποτα τοπία ή ζωή. Είχες απομονωθεί γύρω στα δυο χρόνια και μετά τη δουλειά κατέληγες στο μικρό σου διαμέρισμα ζωγραφίζοντας ατελείωτα λες και σε κυνηγούσε ο χρόνος. Μέσα στους πίνακες σου αιχμαλωτίζεις όπως λες τα νυχτερινά φαντάσματα σου, τους δαίμονες. Κυριαρχούν παντού σκούρα χρώματα και όσο πιο σκούρα τόσο πιο έκφραση δείχνουν.


Είχες ζήσει πολλά παλιότερα και προσπαθούσες να τα αποφύγεις. Είχες κάνει τη ζωή σου και είσαι μόλις είκοσι και κάτι. Έχεις χορτάσει τα πάντα και έχεις βαρεθεί τα πάντα. Παρέες σε είχαν εξοστρακίσει επειδή δεν τους καταλάβαινες πλέον και είχες τόσες πολλές παρέες που καθόσουν δίπλα τους όσο έπρεπε για να μην φθαρείς... Είχες σιχαθεί το αλκοόλ και όλες αυτές που έψαχναν τη σάρκα σου στα νυχτερινά μαγαζιά. Η μουσική είχε χαθεί από τα αυτιά σου, λες και ξεπέρασες ένα επίπεδο και είχε απορυθμιστεί η άλλοτε σωστή κριτική που έδινες στο κάθε άκουσμα.
Κάπου εκεί πίσω έχεις και τις δυο γυναίκες που αγάπησες. Και αυτές κατά βάθος τις είχες βαρεθεί κι είχες φύγει από δίπλα τους χρόνια τώρα. Για κάποιο λόγο τα ένιωσες όλα ανούσια και κλείστηκες στον εαυτό σου απότομα. Πολεμούσες με τον εαυτό σου τις νύχτες τα τελευταία δύο χρόνια.

Πρωί ήταν όταν έμαθες για την κατάρα που έπεσε πάνω σου. Έτσι την ονόμασες και την πολέμησες σαν θεριό, αλλά τις περισσότερες φορές ηττημένος βγαίνεις από τέτοιες μάχες. Στην αρχή είχες υπομονή και δύναμη. Σιγά σιγά η υπομονή  έγινε αδυναμία και η δύναμη μετατράπηκε σε πόνο. Δύο χρόνια πονάς, χωρίς να το ξέρει κανείς. Ζεις κάθε μέρα σαν κανονικός άνθρωπος και φαίνεσαι τόσο δυνατός. Όταν γυρίζεις σπίτι βγάζεις τη μάσκα και δίνεις τον πόλεμο σου. Διπλός πόνος γιατί δεν τον μοιράστηκες με κανέναν και όταν το έκανες, συνειδητοποίησες ότι πάνω στην αδυναμία και τη θλίψη σου, σου ξέφυγε.
Πολλοί θα σε έλεγαν λιοντάρι και κάποιοι άλλοι θα σε έλεγαν ψυχρό, νευρικό, που δε δίνεις σημασία σε τίποτα. Δεν σε ενοχλεί πλέον τίποτα και γαληνεύεις μόνο μέσα σε αυτούς τους σκούρους πίνακες και στα χρώματα.

Τα δευτερόλεπτα πέρασαν και όσα σκέφτηκες, τώρα πια δεν έχουν σημασία. Έχεις φτάσει στην αρχή ενός τούνελ, ίσως κάποτε να περνούσαν τρένα από εδώ, κι ένα φως στο βάθος σε φωνάζει. Στο κάθε σου βήμα σταματάει ο πόνος και νιώθεις υπέροχα.
Κυλάει χωρίς να το θες ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ που κρύβει τις πιο γλυκές αλήθειες σε όσους αγάπησες.
Αρχίζεις να νιώθεις κρύο, αλλά δεν σε νοιάζει, τουλάχιστον δεν είναι το κρύο των ανθρώπων.
Εκεί που πας θα θυμάσαι ότι ο πόνος δεν παλεύεται, και πιο πολύ η μοναξιά.

Όνειρο μια περπατάδα

Το θέμα δεν είναι πόσο περπατάς και που θα φτάσεις. Το μυαλό ορίζει την κάθε κατεύθυνση, ανοίγει τον ορίζοντα και περπατάει στον χρόνο. Ο χρόνος εκεί είναι, εσύ περνάς. Χάνεσαι σε σταυροδρόμια και αποφεύγεις, πέφτεις ή προσπερνάς τα εμπόδια που βρίσκεις. Όμορφες αποστάσεις μεγάλες κι άλλοτε μικρές. Ταξιδεύεις και ονειρεύεσαι πιο καθαρά, πιο γαλήνια.

Κάθε δευτερόλεπτο και μια φωτογραφία στο κάτι που είδες. Ένα ηλιοβασίλεμα, μια πριγκίπισσα, ένα κάστρο. Όμορφες φωτογραφίες χωρίς πόνο, μιζέρια και πλήξη. Βλέπεις συνθήματα, λόγια και στιχάκια σε τοίχους και κάθε λέξη σου ξυπνάει αναμνήσεις και συνεχίζεις.

Προτιμάς τα μικρά δύσβατα δρομάκια γιατί είναι και τα πιο όμορφα. Κάποιες στιγμές προχωράς μηχανικά χωρίς να ορίζεις τα πόδια σου ή το μυαλό σου και πέφτεις σε μια γαλήνη. Δύσκολο να την προσδιορίσεις, αλλά εσύ την έχεις δει. Την βρίσκεις μετά από κάθε πορεία.Και τότε είναι που ξυπνάς και ξεκινάς την περπατάδα για τη ζήσεις.

Προς Λεμεσό..

Σημασία έχει τι νιώθω και τι νιώθεις...
Σημασία έχει ο φάρος που είδα να με καλεί κοντά σου.
Σημασία έχει που είσαι εδώ να μου γράφεις και ακούω την κάθε σου λέξη.
Σημασία έχει που είσαι εδώ και με κοιτούν τα μάτια σου.
Σημασία έχει που σε αντικρίζω κάθε νύχτα και κάθε μέρα.
Σημασία έχει που χαμογελώ.
Σημασία έχει που ξύπνησα από το λήθαργο μου.

Το δάκρυ κυλά
και μίλα σιωπηλά.
Ακούει τη σπίθα
κι υπάρχει η ελπίδα.

Γεννάει τη μέρα
κι ακούς καλημέρα
από πέρα μακριά.
Ελπίζεις σε κάτι
και βλέπεις το χάρτη
ξανά και ξανά.

Τα μάτια της νιώθεις
στο βλέμμα της χάνεσαι.
Θελεις να ζησεις
ξεκινάς, την αισθάνεσαι
να αναπνέεις μαζι της
πάνω της να ακουμπήσεις
και φιλί να ζητήσεις.

Ορίζεις τη μέρα
να πεις καλημέρα
να δεις την ομορφιά της
και να φύγεις μακριά της
με πόνο βαθιά.
Σε κάποιο ταξίδι
σε αργό παραμύθι
να σβήσεις αργά.

Να δύσει ο ήλιος
να σβήσεις στο πλήθος.
Να κλάψεις.
Γιατί.

Φωνάζεις εσύ
και πνίγει στο τέλος
η άδεια πνοή.

Άνοια

Έχεις να ακουμπήσεις καιρό τα πλήκτρα.
Έχεις ξεχάσει τον ήχο του κι αδυνατεί ο εαυτός να θυμηθεί τις νότες.
Τώρα πια φαντάζει αδύνατον να καταλάβεις πόσο όμορφο είναι.
Να περπατάς με τα δάχτυλα στην ασπρόμαυρη σκάλα σου.
Έχουν περάσει χρόνια από τότε που σε θαύμαζαν για τον τρόπο που έπαιζες.
Σκέφτεσαι γιατί λευκό και μαύρο;
Σαν τη ζωή...
Κάπου εκεί ξανά ξεκινάει η ίδια σκέψη από την αρχή.

Έχεις να ακουμπήσεις καιρό τα πλήκτρα. Έχεις ξεχάσει...

Ο αόρατος ποιητής

Ο ποιητής καθόταν μόνος του και μονολογούσε σε κάποιες λευκές σελίδες.
Έπλαθε με την σκέψη του φανταστικούς χαρακτήρες και τους έδινε μια γοητεία με το πνεύμα του.
Σε κάθε ποίημα μιλούσε για την ιστορία του καθένα με λίγες λέξεις, απλές λέξεις, μα τόσο δυνατές και υπέροχες.
Καθόταν σε μία ξύλινη καρέκλα με ψάθινο κάθισμα και πάνω στο τσίγκινο στρόγγυλο τραπεζάκι είχε ακουμπισμένα το ποτό που αγαπούσε και ένα μισογεμισμένο σταχτοδοχείο. Οι σελίδες αμέτρητες μπροστά του και το στυλό που ζωγράφιζε την κάθε λέξη του με αυτό το μαύρο μελάνι.

~

Τώρα πια η καρέκλα στέκει άδεια. Έχει χαλάσει από την κακοκαιρία το ψάθινο κάθισμα. Το ποτήρι είναι άδειο με κάποια ίχνη από μυρωδιά ποτού. Το στυλό αδυνατεί να γράψει γιατί το μελάνι έχει ξεραθεί πια. Ένα αεράκι παίρνει μαζί του κάποιες σελίδες και κάνει η κάθε σελίδα το δικό της ανέμελο ταξίδι.

~

Όλοι μιλάνε για αυτόν και μιλάνε με κάποιους στίχους του.
Αλλά ποτέ δεν του μίλησαν, δεν τον γνώριζαν.
Κάποια μεσάνυχτα έφυγε μόνος του. Στα μεσάνυχτα που τόσο αγαπούσε το σκοτάδι του.
Κανείς δεν άκουσε γιατί εξαφανίστηκε, γιατί χάθηκε.

Ίσως κρύβεται σε κάποια σελίδα του πια.
Ίσως το αεράκι τον ταξιδεύει σε όμορφα μέρη.
Ίσως να είναι καλύτερα.

Αυτό το κείμενο συμμετέχει στο Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2018

Θλιμμένες νότες

Περπατάω κι αυτή τη νύχτα όπως κάθε βράδυ και κάποια στιγμή σε ένα στενό που κάθε λίγο περνούν πιασμένα ζευγαράκια χέρι χέρι, βρήκα έναν που έπαιζε βιολί με τόσο πάθος..
Το βιολί ακουγόταν κάπως θλιμμένο και έβγαζε σαν κάτι από λυγμούς..
Ο βιολιστής πρόσφερε μεγαλοψυχα ολες αυτες τις τυφλες νοτες και ηταν ξεκάθαρο ότι κάπου μέσα του έλειπαν κάποιες νότες..
Είχε ζήσει κάποια στιγμή μια έντονη στιγμή, μοναδική.
Για αυτό και έπαψε πλέον να παίζει με τις χαρούμενες χορδές του, του έλειπαν πια.

Ήταν χειμώνας όταν κατά τύχη σε ένα μπαρ που βρισκόταν με ένα φίλο, αντίκρισε τη μοναδική για αυτόν.
Ήταν μια όμορφη πριγκίπισσα με μαύρα μαλλιά και κάστανα μάτια. Είχε λευκή επιδερμίδα και ένα χαμόγελο πλατύ.
Τα έχασε με τη λάμψη και κατευθείαν ρώτησε το φίλο του ποια είναι.
Ο φίλος του ήταν αυτός που του ανήκε το μαγαζί, οπότε γνώριζε σχεδόν όλους τους θαμώνες στη μικρή πόλη που ζούσαν.
Του είπε ότι είναι από πλούσια οικογένεια και ότι είναι πραγματικά το άπιαστο για αυτόν. Αυτός του ζήτησε άλλο ένα ποτό και ξαναγύρισε να τη δει, με χαμένη ελπιδα πια για το οτιδήποτε..
Κάπου εκεί ήταν που πήγε δίπλα του αυτή η κοπέλα και τον ρώτησε γιατί είναι θλιμμένος.
Αυτός της είπε ακριβώς ότι είχε γίνει χωρίς κάποιο ψέμα και την αποκάλεσε πριγκίπισσα..
Αυτή γύρισε και του έπιασε το μάγουλο και του είπε:
θες να ευτυχισουμε μαζι και να γεμίσουμε τη ζωη μας ενα ομορφο παραμυθι;
Εσυ ο ιπποτης και εγω η πριγκιπισσα..
Αυτός είπε κάπως περίεργα..
-εσυ ο κυκνος κι εγω ο βατραχος..
Γυρισε αυτη αποτομα και του εδωσε ενα φιλι και του απαντησε..
-και να που ο βατραχος έγινε ενας ομορφος «ανθρωπος»..
Υπήρξαν πολλές όμορφες στιγμές δικές τους που άτακτα καθως βρισκονται στο μυαλο μου δεν θελω να συνεχίσω..

Το τέλος θα το πάω κάπως θλιμμένο όπως οι τυφλές νότες του βιολιστή.

Θλιμμένο βιολί γιατί την έχασε σε ένα δυστύχημα και από τότε έχασε τις χαρούμενες νότες του. Ποτέ δεν βρήκε το κουράγιο να συνεχίσει και αναπολεί τις όμορφες στιγμές ξανά και ξανά…
Έχει παγώσει ο χρόνος γυρω του και του ειναι πλεον αδιαφορο αν κανει κρυο, δεν ψαχνει να αντικρίσει χαμογελο και δεν ψαχνει πια καποια πριγκίπισσα..
Εζησε στο μεγιστο μια ομορφη ζωη γεματη έρωτα και αγάπη με κάποια που ποτε δεν φανταζοταν οτι θα εμπαινε στο κοσμο του.
Οτι θα εδινε νοημα στο μεσα του και θα κολλησει σε ενα κομματι της καρδιας του.
Τον προσπερασα και μεσα στο βλεμμα του ειδα ενα κενο και τοσο πονο που συνεχιζε να ακολουθει το ρυθμο του βιολιου που εκλαιγε με λιγμους..
Απομακρύνεται ο θόρυβος στα αυτιά μου και συνεχίζω στον δρόμο που ξεκίνησα..

Ζήσε, ζήσε, ζήσε…

Περπατάς ξανά μόνος στα στενά του πόνου. Σε κανέναν δεν μιλάς και πείθεις τον εαυτό σου ότι είσαι καλά. Έχεις βελτίωση εδώ και καιρό. Δύσκολα βήματα προς την ελευθερία και ακόμα πιο δύσκολα παίρνεις την τελευταία ανάσα. Ξεκινάς το μακρινό σου ταξίδι με προορισμό που δεν διαβαίνει ανθρώπους που θέλει να περάσει. Φεύγεις κι αφήνεις πίσω σου ανθρώπους, μορφές, στιγμές και ανάσες δυνατές. Κάπου μακριά ο άνθρωπος σου φωνάζει: “Μείνε λίγο ακόμα!”

Δεν ακούς κανέναν πια. Έχεις πέσει σε βαθύ λήθαργο και δεν βλέπεις τίποτα στο απόλυτο κενό. Στιγμιαία βλέπεις να περνούν από μπροστά σου πρόσωπα, στιγμές και συναισθήματα τόσο δυνατά. Νιώθεις πια την τρέλα του άπειρου και ευγνωμονείς που ένιωσες αγάπη, έστω και στο τέλος. Μείνε λίγο ακόμα να ακούσεις κάποιους ήχους που δεν έχεις ξανακούσει, δυσνόητους και έντονους. Μια φωνή κάτι σου θυμίζει. Είναι η μοναδική που σε αγάπησε πραγματικά.

Νιώθεις τα δάκρυα, αλλά δεν τα βλέπεις και αρχίζεις να πνίγεσαι στην άβυσσο. Ηρέμησε και νιώσε κάθε δάκρυ που πέφτει πάνω σου. Τελευταίο συναίσθημα είναι, μετά θα πάρει άλλος αυτή την αίσθηση, εσύ θα χαθείς σα να μην υπήρξες ποτέ. Ανάμνηση θα γίνεις για λίγους που θα σκέφτονται καθαρά.
Ίσως και να είναι οι τελευταίες σου σκέψεις. Μα πάντα έτσι σκεφτόσουν κι ακόμα πιο έντονα τώρα στο τέλος. Ξάφνου ξυπνάς και είσαι μούσκεμα στον ιδρώτα. Άλλος ένας εφιάλτης τελείωσε, αλλά ξέρεις ότι όλα είναι αλήθεια.

Για εσένα που διαβάζεις ακόμα, σου παραθέτω κάτι που αν θες το κρατάς, αν πάλι θες το πετάς.
Ζήσε στα άκρα, αγνόησε τα πάντα.
Η ζωή σου, σου ανήκει μην την δανείζεις.
Τόλμησε ό, τι φοβάσαι
και κάνε ό, τι ονειρεύεσαι.
Μπορείς να διεκδικήσεις το ακατόρθωτο.
Έστω και μια στιγμή να νιώσεις το απόλυτο της ευτυχίας.
Ζήσε, ζήσε, ζήσε…

Έφυγε η αγάπη μακρυά

Οι περισσότεροι σήμερα κρίνουν ότι η αγάπη δεν υπάρχει. Λένε καλύτερα μόνος για μια αιωνιότητα, παρά ερωτευμένος για μια στιγμή. Η αγάπη τους σκότωσε πολλές φορές κι αναγκάστηκαν ν’ αναστηθούν γοργά και να γιατρεύουν κάθε νύχτα τις πληγές τους, είτε με παρέα τη μουσική, είτε διαβάζοντας παραμύθια για αγάπη αληθινή.

Στις μέρες μας η αγάπη είναι μονόπλευρη στις περισσότερες περιπτώσεις κι ο καθένας έχει να διηγηθεί την οποιαδήποτε ιστορία που έχει ακούσει ή έχει ζήσει. Υπάρχουν βέβαια και οι αγάπες που συμβιώνουν για τα παιδιά, για περιουσίες, για το χρήμα κι ακόμα για τη φήμη.
Η ουσία της αγάπης έχει χαθεί στις μέρες μας και ίσως για αυτό να φταίμε όλοι μας. Έτσι δε λένε; Ότι ποτέ δε φταίει μόνο ο ένας; Φταίμε όλοι μας που συμπεριφέρονται κάποια ανθρώπινα όντα ως ζώα και κτήνη, εξουσιάζοντας με τη δύναμη του χρήματος, του φαίνεσθαι και της απάτης.
Τα συναισθήματα εξαφανίστηκαν κι έδωσαν τη θέση τους στις απολαύσεις της ζωής. Άλλοτε υλιστικές κι άλλοτε κτητικές. Σπάνια βλέπω ζωντανά παραδείγματα αγάπης και ίσως φταίμε όλοι μας για αυτό.

Προσωπικά είναι το καλύτερο θέμα για εμένα σ’ ένα βιβλίο, σε μια ταινία, στη μουσική ή ακόμα και σ’ ένα παραμύθι. Νιώθω ρομαντικά και τις περισσότερες φορές το εκφράζω, αλλά έχω καταλάβει ότι πλέον ο κόσμος δεν την αντιμετωπίζει έτσι τη ζωή.

Η μοναξιά έχει και τα καλά της, δεν τη φοβάμαι. Είναι συμπαθητική και πιο ειλικρινής απέναντι σου, ενώ η αγάπη πάντα κρύβει παγίδες και παρερμηνείες. Πολύ θα ήθελα να υπάρχει αγάπη για όλους μας.
Πραγματικά είναι τυχερός κάποιος που τη ζει και τη χαίρεται, αλλά για ακόμα μια εποχή νιώθω ότι έφυγε η αγάπη μακρυά…

Πάστα Φλώρα

Πολύτιμοι Άνθρωποι

Υπάρχουν αμέτρητοι πολύτιμοι λίθοι, ακατέργαστοι. Άλλοι πάλι έχουν σμιλευτεί. Κάπως έτσι είναι και οι άνθρωποι. Κάποιοι είναι ακριβοί και αν είσαι τυχερός/η ίσως πετύχεις κάποιον. Δύσκολο να καταλάβεις στις μέρες μας ποιος είναι πολύτιμος γιατί υπάρχουν κι οι πλαστοί, οι κάλπικοι. Που δείχνουν ότι θέλουν να δείξουν, αλλά παραμένουν θαμποί και αν είσαι ανοιχτομάτης τους ξεχωρίζεις με τη μία.

Κι αν πέσεις ποτέ σε κάποιον πολύτιμο να έχεις τον νου σου να μην τον τσαλακώσεις γιατί εσύ θα είσαι ο κάλπικος, ο ψεύτικος. Θα σου μιλήσουν για ζωή και θα σου πουν πως να τη ζήσεις μοναδικά, απλά θα σου πουν ότι είδαν και ότι πιστεύουν. Οι πιο καθαροί θα δεις θα είναι από διαμάντι, αλλά στην περίπτωση τους είναι εύθραυστοι και τις περισσότερες φορές πληγωμένοι και θρυμματισμένοι, επειδή κάποιοι/ες τους έριξαν και έσπασαν.

Για εμένα από όλους αυτοί μου αρέσουν και μου κάνουν. Τους αποκαλώ μαύρα διαμάντια και έχω βρει ένα. Χίλια κομμάτια είχε γίνει κάποτε και όπου βρεθεί κι όπου σταθεί προσπαθεί να δει τον ήλιο για να λάμψει πάλι. Είναι η κατάρα των ημερών μας βλέπεις. Κάποιοι το λένε κατάθλιψη κι απομακρύνονται από τέτοιους πολύτιμους λίθους, εγώ πάλι το λέω απανωτές σφαλιάρες της ζωής. Μα σαν γίνεις μαύρο διαμάντι έχεις περάσει στάδια πολλά και λαμπυρίζεις μόνο για όσους το διακρίνουν. Υπάρχουν κι οι χρυσοί λίθοι, απρόσιτοι, θαρρώ να πω και ζει ο καθένας στον κόσμο του.

Αν ψάξεις για πολύτιμους λίθους, θα βρεις πολλούς. Το θέμα είναι να τους καταλάβεις και να δεις τη λάμψη τους. Ίσως να μπορέσεις να δεις κάποιον και να είσαι τυχερός. Αν και δεν θέλω να πω ποιος λίθος είμαι εγώ, θα πω στην τύχη έναν επειδή μου αρέσει το χρώμα του. Θα με χαρακτήριζα Αζουρίτη, μα δεν κολλάω στη λέξη τόσο, όσο στο χρώμα του. Έτσι κι αλλιώς όπου κι αν δω στη γη που μεγάλωσα το χρώμα του βλέπω.
Εσύ άραγε ποιος πολύτιμος λίθος είσαι;

Πάστα Φλώρα