Θετική πλευρά...

Οι θετικοί και αισιόδοξοι άνθρωποι, αποτελούν πόλο έλξης όλων. Ποιος δε θέλει άλλωστε μια θετική αύρα, έναν άνθρωπο με το χαμόγελο καρφωμένο στα χείλη, να εκπέμπει φως; Να σε προδιαθέτει και μόνο η παρουσία του. Να αποτελεί εγγύηση ότι θα περάσεις καλά. Να μπορεί να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο ανά πάσα στιγμή, μέχρι και στο μαύρο να δει μια δέσμη φωτός και να πιαστεί από αυτή.
Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει τόσα να σου προσφέρει. Και μόνο το παράδειγμα του, δεν αποτελεί πηγή έμπνευσης; Δε σε ωθεί να θες να υιοθετήσεις στοιχεία από τον τρόπο σκέψης του; Γιατί; Επειδή ζεις καλύτερα! Μαθαίνεις να βασίζεσαι στον εαυτό σου και στις δυνάμεις του και να παίρνεις τη ζωή όπως σου έρχεται. Δίχως μιζέριες (και ηττοπάθειες). Ξέρεις πως θα βρεις σ’ όλο αυτό το θετικό και θα «πάρεις» ότι έχει να σου δώσει. Συνήθως οι δυσκολίες και οι αναποδιές είναι πιο εποικοδομητικές.
Ο αντίποδας των ανθρώπων αυτών, είναι οι μίζεροι (άνθρωποι). Αυτοί, που η κατήφεια είναι η μόνιμη συνοδεία τους. Θα βρουν πάντα κάτι να γκρινιάξουν, θα εστιάσουν στο πιο αρνητικό ή θα το βρουν ακόμη κ όταν δεν υπάρχει. Τα άτομα αυτά, σου αποστραγγίζουν την ενέργεια, απορροφούν σαν το σφουγγάρι τη ζωντάνια σου, τα χρώματα σου για να θρέψουν «τη μαυρίλα τους». Ξέρεις, είναι κολλητική. Οπότε καλό θα σου κάνει να απομακρυνθείς από αυτά τα άτομα από δίπλα σου γιατί μόνο κακό σου κάνουν. Είναι γνωστό εξάλλου ότι το μαύρο χρώμα, απορροφά όλα τα υπόλοιπα. Γι’ αυτό να το προσέξεις.
Πώς (λοιπόν) να δεις τον ήλιο
· Κάνε μια διαλογή στον περίγυρο σου. Ένα ξεκαθάρισμα κολλητών, φίλων και γνωστών. Όσο μεγαλώνουμε λίγοι και καλοί.
· Μη διστάσεις να διώξεις από κοντά σου ότι δε σε πάει ένα βήμα παραπέρα.
· Διάλεγε ανθρώπους δίπλα σου που έχουν κάτι να σου δώσουν. Που νιώθεις άνετα μαζί τους και είσαι ο εαυτός σου.
Αγαπάμε αυτούς που μας κάνουν να βλέπουμε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.
· Να λες και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή. Μην αφήνεις τίποτα για αύριο γιατί θα γίνει χθες δίχως να το καταλάβεις.
· Από καθετί κράτα το θετικό, σταμάτα να μιζεριάζεις.
· Μάθε να είσαι ικανοποιημένος με λίγα πράγματα. Όσο πιο απλός είναι κανείς, τόσο πιο ευτυχισμένος.
· Ζήσε για να δουλέψεις. Και όχι δούλεψε για να ζήσεις. Ο πλούτος μας είναι ο ελεύθερος χρόνος μας.
· Η ευτυχία είναι μόνο μικρές στιγμές, όχι κατάσταση.
· Δεν ξέρω κανέναν δρόμο που οδηγεί σίγουρα στην επιτυχία. Μόνο έναν που οδηγεί σίγουρα στην αποτυχία –να θέλεις να ικανοποιείς τους πάντες- (Πλάτωνας).
· Ζούμε μόνο μια φορά. Δώσε την καλύτερη σου παράσταση σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου (που λέγεται ζωή).
Απαραίτητα συστατικά: γέλιο, ένταση, τρέλα, πάθος γιατί δεν ξέρεις πότε πέφτει/θα πέσει η αυλαία. Αφέσου, τσαλακώσου, ερωτεύσου.

Ευτυχώ..ς

Ο μικρός βρέθηκε μπροστά από κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Ακούμπησε με την άκρη του δακτύλου του αυτή την μάζα και ένιωσε να τον μαγνητίζει και να περνάει κάπου άλλου, σαν πόρτα. Ξαφνιάστηκε και γύρισε τελευταία φορά πίσω για να δει τον κόσμο του πίσω.

Γρήγορα τον πλημμύρισαν σκέψεις όπως αν ξαναδεί τους δικούς του και τους φίλους του. Αν και το περίεργο και το παράξενο πάντα τον προσέλκυε. Η μοναξιά του ήταν πάντα η πιο καλή του φίλη και καθώς του ερχόντουσαν δάκρυα, χάθηκε ξαφνικά μέσα σε αυτήν την άμορφη μάζα που ακούμπησε.

 Εμφανίστηκε αμέσως σε ένα μέρος περίεργο που είχε μια απόλυτη ηρεμία και γαλήνη. Οι μόνοι ήχοι που τον καλούσαν ήταν της φύσης,  τα θροίσματα φύλλων και ήχοι τρεχούμενου νερού. Κάπου κάπου άκουγε αχνά μια φωνή να του λέει από κάπου μακριά.
-Είδες?

Ο μικρός, την πρώτη φορά νόμιζε ότι ήταν στην ιδέα του, αλλά πιο μετά ξαναήρθε η ίδια φράση στα αυτιά του. Ξεκίνησε να πηγαίνει προς την φωνή για να δει ίσως κάποιον και για να τον ρωτήσει τί είναι αυτό το μέρος.

Ξαφνικά, αντίκρισε τη γοργόνα της γης.
Με χρυσό σώμα και μακρυά μαλλιά στο χρώμα της φύσης. Ο μικρός έτριψε τα μάτια του και τα ξανάνοιξε νομίζοντας ότι κοιμάται.

Τον καθησύχασε και του είπε την ιστορία αυτού του παραμυθένιου τοπίου.

"Κάποτε ζούσε εδώ ένας μοναχικός άνθρωπος,

ήταν το μέρος που τον έκρυψε από το υπόλοιπο κόσμο. Κάθε χρώμα που βλέπεις και κάθε τι που ακουμπάς αυτός το εμπνεύστηκε. Όταν πρώτο ήρθε ζούσε σε ένα απόκοσμο και ασπρόμαυρο τοπίο

Είχε έρθει στην ηλικία σου. Δεν γνώριζε τα χρώματα, δεν θυμόταν την αίσθηση της ομορφιάς και της χαράς. Κάθε μέρα περπατούσε σε ένα ατέλειωτο δάσος ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο που διέκρινε. Καθώς μεγάλωσε άρχισε να βρίσκει τη σημασία του να είναι κάποιος μόνος. 

                
Και ξεκίνησε με το μυαλό του να βάζει χρώμα σε όλα αυτά που διέκρινε. Άρχισε να νιώθει ζεστασιά μέσα του και θέλοντας να μάθει πήγε στον μοναδικό μέρος που κάποιος θα μπορούσε να μάθει τα πάντα. Στο κάστρο της γνώσης με την πηγή που αν πιεις από το νερό της

μαθαίνεις τις αισθήσεις, τα συναισθήματα.

Κάποια στιγμή όμως ένιωσε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω, στον κόσμο που είχε αφήσει. Δεν γύρισε πίσω, παρά μόνο για μια στιγμή που με την βοήθεια μου μαγέψαμε την κοπέλα της φωτιάς. Της είπε για αυτό το μοναδικό μέρος και την ευτυχία που θα ένιωθε μέσα σε αυτό και επέλεξε να μείνει με την συμφωνία να φύγει οπότε βαρεθεί ή δε νιώσει άλλο πια όμορφα και γαλήνια.

Έτσι και έγινε. Έζησαν σχεδόν πενήντα χρόνια μαζί και με την γαλήνη να τους διακατέχει έβαλαν χρώμα σε όλο αυτό το μαγικό τοπίο. Το φεγγάρι το άφησαν άσπρο και μαύρο, το μοναδικό στοιχείο που δεν άλλαξαν για να τους θυμίζει το μουντό χρώμα που υπήρχε.

Κάποια στιγμή η κοπέλα της φωτιάς ένιωσε πλήξη και θυμήθηκε όλα αυτά που είχε αφήσει πίσω και έφυγε βιαστικά προς τον κόσμο.

Η πύλη θα άνοιγε μόνο για αυτήν ξανά, μετά από ένα ξόρκι που με έβαλε ο άντρας να κάνω."

Ο μικρός βρήκε την στιγμή και ρώτησε ξαφνιασμένος με την ιστορία που είχε μόλις ακούσει.

- Και εγώ πως ήρθα κυρία εδώ? Ο άντρας που βρίσκεται τώρα?