Showing posts with label story. Show all posts
Showing posts with label story. Show all posts

Wednesday, 19 December 2018

Αναρωτιόμουν

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως νιώθει ο κάθε άνθρωπος απέναντι σου?

Το βλέμμα πολλές φορές λέει τόσα πολλά που οι λέξεις δεν μπορούν να τα περιγράψουν.
Οι φωτογραφίες κρατούν τόσες στιγμές που όσες λέξεις και να θες να πεις, ποτέ δεν θα είναι αρκετές.
Το άγγιγμα δεν μπορείς να το περιγράψεις με λέξεις.
Τα συναισθήματα απλά σε μαγεύουν. Σε κάνουν αδύναμο να μιλήσεις.

Απλά αναρωτιέμαι. Χρειάζονται τόσες λέξεις πια για να πεις όσα νιώθεις? για να δείξεις όσα θες?


Wednesday, 28 November 2018

Ευτυχώ..ς

Ο μικρός βρέθηκε μπροστά από κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Ακούμπησε με την άκρη του δακτύλου του αυτή την μάζα και ένιωσε να τον μαγνητίζει και να περνάει κάπου άλλου, σαν πόρτα. Ξαφνιάστηκε και γύρισε τελευταία φορά πίσω για να δει τον κόσμο του πίσω.

Γρήγορα τον πλημμύρισαν σκέψεις όπως αν ξαναδεί τους δικούς του και τους φίλους του. Αν και το περίεργο και το παράξενο πάντα τον προσέλκυε. Η μοναξιά του ήταν πάντα η πιο καλή του φίλη και καθώς του ερχόντουσαν δάκρυα, χάθηκε ξαφνικά μέσα σε αυτήν την άμορφη μάζα που ακούμπησε.
 Εμφανίστηκε αμέσως σε ένα μέρος περίεργο που είχε μια απόλυτη ηρεμία και γαλήνη. Οι μόνοι ήχοι που τον καλούσαν ήταν της φύσης,  τα θροίσματα φύλλων και ήχοι τρεχούμενου νερού. Κάπου κάπου άκουγε αχνά μια φωνή να του λέει από κάπου μακριά.
-Είδες?

Ο μικρός, την πρώτη φορά νόμιζε ότι ήταν στην ιδέα του, αλλά πιο μετά ξαναήρθε η ίδια φράση στα αυτιά του. Ξεκίνησε να πηγαίνει προς την φωνή για να δει ίσως κάποιον και για να τον ρωτήσει τί είναι αυτό το μέρος.

Ξαφνικά, αντίκρισε τη γοργόνα της γης.
Με χρυσό σώμα και μακρυά μαλλιά στο χρώμα της φύσης. Ο μικρός έτριψε τα μάτια του και τα ξανάνοιξε νομίζοντας ότι κοιμάται.
Τον καθησύχασε και του είπε την ιστορία αυτού του παραμυθένιου τοπίου.

"Κάποτε ζούσε εδώ ένας μοναχικός άνθρωπος,
ήταν το μέρος που τον έκρυψε από το υπόλοιπο κόσμο. Κάθε χρώμα που βλέπεις και κάθε τι που ακουμπάς αυτός το εμπνεύστηκε. Όταν πρώτο ήρθε ζούσε σε ένα απόκοσμο και ασπρόμαυρο τοπίο
Είχε έρθει στην ηλικία σου. Δεν γνώριζε τα χρώματα, δεν θυμόταν την αίσθηση της ομορφιάς και της χαράς. Κάθε μέρα περπατούσε σε ένα ατέλειωτο δάσος ανάμεσα στο άσπρο και στο μαύρο που διέκρινε. Καθώς μεγάλωσε άρχισε να βρίσκει τη σημασία του να είναι κάποιος μόνος. 
                
Και ξεκίνησε με το μυαλό του να βάζει χρώμα σε όλα αυτά που διέκρινε. Άρχισε να νιώθει ζεστασιά μέσα του και θέλοντας να μάθει πήγε στον μοναδικό μέρος που κάποιος θα μπορούσε να μάθει τα πάντα. Στο κάστρο της γνώσης με την πηγή που αν πιεις από το νερό της
μαθαίνεις τις αισθήσεις, τα συναισθήματα.

Κάποια στιγμή όμως ένιωσε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω, στον κόσμο που είχε αφήσει. Δεν γύρισε πίσω, παρά μόνο για μια στιγμή που με την βοήθεια μου μαγέψαμε την κοπέλα της φωτιάς. Της είπε για αυτό το μοναδικό μέρος και την ευτυχία που θα ένιωθε μέσα σε αυτό και επέλεξε να μείνει με την συμφωνία να φύγει οπότε βαρεθεί ή δε νιώσει άλλο πια όμορφα και γαλήνια.

Έτσι και έγινε. Έζησαν σχεδόν πενήντα χρόνια μαζί και με την γαλήνη να τους διακατέχει έβαλαν χρώμα σε όλο αυτό το μαγικό τοπίο. Το φεγγάρι το άφησαν άσπρο και μαύρο, το μοναδικό στοιχείο που δεν άλλαξαν για να τους θυμίζει το μουντό χρώμα που υπήρχε.

Κάποια στιγμή η κοπέλα της φωτιάς ένιωσε πλήξη και θυμήθηκε όλα αυτά που είχε αφήσει πίσω και έφυγε βιαστικά προς τον κόσμο.
Η πύλη θα άνοιγε μόνο για αυτήν ξανά, μετά από ένα ξόρκι που με έβαλε ο άντρας να κάνω."

Ο μικρός βρήκε την στιγμή και ρώτησε ξαφνιασμένος με την ιστορία που είχε μόλις ακούσει.
- Και εγώ πως ήρθα κυρία εδώ? Ο άντρας που βρίσκεται τώρα?


Wednesday, 17 January 2018

Έφυγες νωρίς


Η φωτεινή ένδειξη έσβησε για λίγα λεπτά κι έπεσε το απόλυτο σκοτάδι. Ένιωσες ξαφνικά ένα κρύο αεράκι να περνάει αστραπιαία από τη ραχοκοκαλιά σου. Γύριζες σαν χαμένος ψάχνοντας διαφυγή χωρίς να βλέπεις τίποτα. Έκλεισες τα μάτια και εστίασες στις αισθήσεις σου να σε οδηγούν προς την έξοδο. Νιώθεις αβοήθητος μέσα σε αυτό το άψυχο κτίριο και ο τρόμος σε κυριεύει όλο και περισσότερο. Ακούς ένα κρότο μακριά και νιώθεις την κίνηση του φρέσκου αέρα στα ρουθούνια σου. Αντιλαμβάνεσαι ότι είναι τα σημάδια για την έξοδο και ξεκινάς με αργά και σταθερά βήματα.

Ελπίζεις να μην πέσεις στις παγίδες που είχες δει πριν από κάτι ώρες σε εκείνο το μικρό δωμάτιο. Ώσπου βλέπεις ξαφνικά ένα φως μαζί με ένα δυνατό θόρυβο να έρχεται προς τα εσένα.
Σκέφτεσαι γρήγορα ότι μπορεί να έχει έρθει το τέλος και αφήνεις τα τελευταία δευτερόλεπτα σε όλα αυτά που δεν πρόλαβες να ζήσεις.

Τον τελευταίο καιρό είχες αφοσιωθεί στην τέχνη, ζωγραφίζοντας τοπία όπως σου έλεγαν οι γνωστοί που τα έβλεπαν. Εσένα σου φαινόταν  περίεργο γιατί στους περισσότερους πίνακες είχες ζωγραφίσει κάτι σχήματα που δεν θύμιζαν σε τίποτα τοπία ή ζωή. Είχες απομονωθεί γύρω στα δυο χρόνια και μετά τη δουλειά κατέληγες στο μικρό σου διαμέρισμα ζωγραφίζοντας ατελείωτα λες και σε κυνηγούσε ο χρόνος. Μέσα στους πίνακες σου αιχμαλωτίζεις όπως λες τα νυχτερινά φαντάσματα σου, τους δαίμονες. Κυριαρχούν παντού σκούρα χρώματα και όσο πιο σκούρα τόσο πιο έκφραση δείχνουν.


Είχες ζήσει πολλά παλιότερα και προσπαθούσες να τα αποφύγεις. Είχες κάνει τη ζωή σου και είσαι μόλις είκοσι και κάτι. Έχεις χορτάσει τα πάντα και έχεις βαρεθεί τα πάντα. Παρέες σε είχαν εξοστρακίσει επειδή δεν τους καταλάβαινες πλέον και είχες τόσες πολλές παρέες που καθόσουν δίπλα τους όσο έπρεπε για να μην φθαρείς... Είχες σιχαθεί το αλκοόλ και όλες αυτές που έψαχναν τη σάρκα σου στα νυχτερινά μαγαζιά. Η μουσική είχε χαθεί από τα αυτιά σου, λες και ξεπέρασες ένα επίπεδο και είχε απορυθμιστεί η άλλοτε σωστή κριτική που έδινες στο κάθε άκουσμα.
Κάπου εκεί πίσω έχεις και τις δυο γυναίκες που αγάπησες. Και αυτές κατά βάθος τις είχες βαρεθεί κι είχες φύγει από δίπλα τους χρόνια τώρα. Για κάποιο λόγο τα ένιωσες όλα ανούσια και κλείστηκες στον εαυτό σου απότομα. Πολεμούσες με τον εαυτό σου τις νύχτες τα τελευταία δύο χρόνια.

Πρωί ήταν όταν έμαθες για την κατάρα που έπεσε πάνω σου. Έτσι την ονόμασες και την πολέμησες σαν θεριό, αλλά τις περισσότερες φορές ηττημένος βγαίνεις από τέτοιες μάχες. Στην αρχή είχες υπομονή και δύναμη. Σιγά σιγά η υπομονή  έγινε αδυναμία και η δύναμη μετατράπηκε σε πόνο. Δύο χρόνια πονάς, χωρίς να το ξέρει κανείς. Ζεις κάθε μέρα σαν κανονικός άνθρωπος και φαίνεσαι τόσο δυνατός. Όταν γυρίζεις σπίτι βγάζεις τη μάσκα και δίνεις τον πόλεμο σου. Διπλός πόνος γιατί δεν τον μοιράστηκες με κανέναν και όταν το έκανες, συνειδητοποίησες ότι πάνω στην αδυναμία και τη θλίψη σου, σου ξέφυγε.
Πολλοί θα σε έλεγαν λιοντάρι και κάποιοι άλλοι θα σε έλεγαν ψυχρό, νευρικό, που δε δίνεις σημασία σε τίποτα. Δεν σε ενοχλεί πλέον τίποτα και γαληνεύεις μόνο μέσα σε αυτούς τους σκούρους πίνακες και στα χρώματα.


Τα δευτερόλεπτα πέρασαν και όσα σκέφτηκες, τώρα πια δεν έχουν σημασία. Έχεις φτάσει στην αρχή ενός τούνελ, ίσως κάποτε να περνούσαν τρένα από εδώ, κι ένα φως στο βάθος σε φωνάζει. Στο κάθε σου βήμα σταματάει ο πόνος και νιώθεις υπέροχα.
Κυλάει χωρίς να το θες ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ που κρύβει τις πιο γλυκές αλήθειες σε όσους αγάπησες.
Αρχίζεις να νιώθεις κρύο, αλλά δεν σε νοιάζει, τουλάχιστον δεν είναι το κρύο των ανθρώπων.
Εκεί που πας θα θυμάσαι ότι ο πόνος δεν παλεύεται, και πιο πολύ η μοναξιά.

Thursday, 11 January 2018

Ζήσε, ζήσε, ζήσε…

Περπατάς ξανά μόνος στα στενά του πόνου. Σε κανέναν δεν μιλάς και πείθεις τον εαυτό σου ότι είσαι καλά. Έχεις βελτίωση εδώ και καιρό. Δύσκολα βήματα προς την ελευθερία και ακόμα πιο δύσκολα παίρνεις την τελευταία ανάσα. Ξεκινάς το μακρινό σου ταξίδι με προορισμό που δεν διαβαίνει ανθρώπους που θέλει να περάσει. Φεύγεις κι αφήνεις πίσω σου ανθρώπους, μορφές, στιγμές και ανάσες δυνατές. Κάπου μακριά ο άνθρωπος σου φωνάζει: “Μείνε λίγο ακόμα!”
Δεν ακούς κανέναν πια. Έχεις πέσει σε βαθύ λήθαργο και δεν βλέπεις τίποτα στο απόλυτο κενό. Στιγμιαία βλέπεις να περνούν από μπροστά σου πρόσωπα, στιγμές και συναισθήματα τόσο δυνατά. Νιώθεις πια την τρέλα του άπειρου και ευγνωμονείς που ένιωσες αγάπη, έστω και στο τέλος. Μείνε λίγο ακόμα να ακούσεις κάποιους ήχους που δεν έχεις ξανακούσει, δυσνόητους και έντονους. Μια φωνή κάτι σου θυμίζει. Είναι η μοναδική που σε αγάπησε πραγματικά.
Νιώθεις τα δάκρυα, αλλά δεν τα βλέπεις και αρχίζεις να πνίγεσαι στην άβυσσο. Ηρέμησε και νιώσε κάθε δάκρυ που πέφτει πάνω σου. Τελευταίο συναίσθημα είναι, μετά θα πάρει άλλος αυτή την αίσθηση, εσύ θα χαθείς σα να μην υπήρξες ποτέ. Ανάμνηση θα γίνεις για λίγους που θα σκέφτονται καθαρά.
Ίσως και να είναι οι τελευταίες σου σκέψεις. Μα πάντα έτσι σκεφτόσουν κι ακόμα πιο έντονα τώρα στο τέλος. Ξάφνου ξυπνάς και είσαι μούσκεμα στον ιδρώτα. Άλλος ένας εφιάλτης τελείωσε, αλλά ξέρεις ότι όλα είναι αλήθεια.
Για εσένα που διαβάζεις ακόμα, σου παραθέτω κάτι που αν θες το κρατάς, αν πάλι θες το πετάς.
Ζήσε στα άκρα, αγνόησε τα πάντα.
Η ζωή σου, σου ανήκει μην την δανείζεις.
Τόλμησε ό, τι φοβάσαι
και κάνε ό, τι ονειρεύεσαι.
Μπορείς να διεκδικήσεις το ακατόρθωτο.
Έστω και μια στιγμή να νιώσεις το απόλυτο της ευτυχίας.
Ζήσε, ζήσε, ζήσε…

Tuesday, 9 January 2018

Πολύτιμοι Άνθρωποι

Υπάρχουν αμέτρητοι πολύτιμοι λίθοι, ακατέργαστοι. Άλλοι πάλι έχουν σμιλευτεί. Κάπως έτσι είναι και οι άνθρωποι. Κάποιοι είναι ακριβοί και αν είσαι τυχερός/η ίσως πετύχεις κάποιον. Δύσκολο να καταλάβεις στις μέρες μας ποιος είναι πολύτιμος γιατί υπάρχουν κι οι πλαστοί, οι κάλπικοι. Που δείχνουν ότι θέλουν να δείξουν, αλλά παραμένουν θαμποί και αν είσαι ανοιχτομάτης τους ξεχωρίζεις με τη μία.
Κι αν πέσεις ποτέ σε κάποιον πολύτιμο να έχεις τον νου σου να μην τον τσαλακώσεις γιατί εσύ θα είσαι ο κάλπικος, ο ψεύτικος. Θα σου μιλήσουν για ζωή και θα σου πουν πως να τη ζήσεις μοναδικά, απλά θα σου πουν ότι είδαν και ότι πιστεύουν. Οι πιο καθαροί θα δεις θα είναι από διαμάντι, αλλά στην περίπτωση τους είναι εύθραυστοι και τις περισσότερες φορές πληγωμένοι και θρυμματισμένοι, επειδή κάποιοι/ες τους έριξαν και έσπασαν.
Για εμένα από όλους αυτοί μου αρέσουν και μου κάνουν. Τους αποκαλώ μαύρα διαμάντια και έχω βρει ένα. Χίλια κομμάτια είχε γίνει κάποτε και όπου βρεθεί κι όπου σταθεί προσπαθεί να δει τον ήλιο για να λάμψει πάλι. Είναι η κατάρα των ημερών μας βλέπεις. Κάποιοι το λένε κατάθλιψη κι απομακρύνονται από τέτοιους πολύτιμους λίθους, εγώ πάλι το λέω απανωτές σφαλιάρες της ζωής. Μα σαν γίνεις μαύρο διαμάντι έχεις περάσει στάδια πολλά και λαμπυρίζεις μόνο για όσους το διακρίνουν. Υπάρχουν κι οι χρυσοί λίθοι, απρόσιτοι, θαρρώ να πω και ζει ο καθένας στον κόσμο του.
Αν ψάξεις για πολύτιμους λίθους, θα βρεις πολλούς. Το θέμα είναι να τους καταλάβεις και να δεις τη λάμψη τους. Ίσως να μπορέσεις να δεις κάποιον και να είσαι τυχερός. Αν και δεν θέλω να πω ποιος λίθος είμαι εγώ, θα πω στην τύχη έναν επειδή μου αρέσει το χρώμα του. Θα με χαρακτήριζα Αζουρίτη, μα δεν κολλάω στη λέξη τόσο, όσο στο χρώμα του. Έτσι κι αλλιώς όπου κι αν δω στη γη που μεγάλωσα το χρώμα του βλέπω.
Εσύ άραγε ποιος πολύτιμος λίθος είσαι;

Friday, 5 January 2018

Ο μικρός παλιάτσος

Πού ‘σαι μικρέ μου άνθρωπε,
που με κάνεις πάντα χαρούμενο
στα δύσκολα;
Μα είσαι τόσο λυπημένος
στα μέσα σου.
Κουβαλάς τόση θλίψη,
πάνε χρόνια τώρα.
Πού ‘σαι μικρέ μου ήρωα,
που με κάνεις πάντα να γελώ;
Μα είσαι τόσο μοναχός
στα μέσα σου.
Κάθε νύχτα είμαι εδώ παρέα σου
μικρέ Παλιάτσο μου
και τις κάνεις αυτές τις νύχτες τόσο βουβές
κι αθόρυβες,
σαν παλιό κακογραμμένο σενάριο
ξεθωριασμένο και τόσο μοναδικό
Μην πονάς άλλο καλέ μου φίλε,
σε λίγο ξημερώνει
και θα χαμογελάσεις και πάλι.
Να θυμάσαι και τις μέρες βλέπω το μέσα σου.
Πού σαι καλέ μου γείτονα,
που με κάνεις τόσο περήφανο;
Μα είσαι τόσο άκακος
στα μέσα σου.
Ζητιανεύεις την τύχη σου,
πουλώντας τους χαμόγελα
και κουβαλώντας την θλίψη σου.
Πού ‘σαι μικρέ μου Παλιάτσο,
που με κάνεις ξανά να ζω;
Μα είσαι τόσο θλιμμένος
στα μέσα σου.
Ξεβάψου φίλε μου και δείξ’ τους
ένα σου δάκρυ, τόσο βαρύ
μα τόσο μοναδικό κι αλλιώτικο
αληθινό.
Σήμερα έφυγες,
μα εγώ σε βλέπω ακόμα
στο μέσα σου.
Ήταν φωτεινό και όμορφο
το τελευταίο αντίο σου,
θα το θυμάμαι πάντα.
Πού ‘σαι μοναχικέ μου φίλε,
που με ένιωθες;
Μα είσαι τόσο ξεχωριστός
στο μέσα σου.
Κοιμήσου τώρα και δες,
ανατέλλει  η πνοή σου
και κάνει τόσο θόρυβο μέσα μου.
Περίμενε με δεν θ ‘αργήσω,
απλά θα κάνω πως κοιμάμαι
για να σε δω στα όνειρα μου.
Να δω το μέσα σου.

Thursday, 4 January 2018

Ευτυχώ


Σε κοιτάω που κοιμάσαι δίπλα μου και απλά όλες οι αισθήσεις μου είναι έντονες. Νιώθω την ανάσα σου και μεθώ από το άρωμα σου.
Ο ήλιος μόλις ξεκίνησε να μπαίνει στο δωμάτιο και οι ακτίνες πέφτουν πάνω σου.
Μετά από λίγο ανοίγεις τα μάτια, με κοιτάς και χαμογελάς. Πιάνεις το χέρι μου και αναζητάς την αγκαλιά μου και φαίνεσαι τόσο ευτυχισμένη.
Έχουμε μόλις την πρώτη μας μέρα εμπρός μας. Ήρθαμε για αυτό το Σαββατοκύριακο στο νησί που τόσο αγαπώ. Έκλεισα χθες αυτό το δωμάτιο και τα εισιτήρια για το δελφίνι. Αφήσαμε για λίγο την ρουτίνα μας και απλά δημιουργούμε τις στιγμές μας.
Όποτε βρίσκουμε χρόνο για τέτοιες στιγμές κοιτάω τις λεπτομέρειες. Δεν με νοιάζει ο ύπνος και δεν μου λείπει. Ίσως να θέλω να σε δω λίγο ακόμη.
Σε λίγο έχουμε πει να κατέβουμε για πρωινό και μετά να πάμε μια περπατάδα στο κέντρο. Να αγοράσουμε τα σουβενίρ μαγνήτες για το ψυγείο μας. Έχω μάθει και για έναν όμορφο λόφο μακριά από τα μάτια του κόσμου. Να δούμε αγκαλιασμένοι το ηλιοβασίλεμα και τα χρώματα του ουρανού. Μεταξύ μας, προτιμώ να βλέπω τον ήλιο στα μάτια σου.
Ευτυχώ να σε έχω δίπλα μου!

Wednesday, 3 January 2018

Ανάμεσα σε δύο κόσμους

Κι ακουμπάς για ακόμη μια νύχτα μεταξύ, του αληθινού και του ονείρου σου. Βλέπεις πως σε ελκύουν τα όνειρα σου και έχεις ξεχάσει τους ανθρώπους γύρω σου. Κάποιοι λένε πως δεν ζεις και ότι κλείνεσαι σε εσένα.
Μα κι αν εσύ τελικά ζεις στον μοναδικό σου παράδεισο;
Όλοι οι άλλοι κρίνουν και ακούς απλά την μουρμούρα τους. Σε καταστρέφει η κάθε αντίληψη τους και ακόμη η κάθε ιδέα τους και φοβάσαι να μην σε κολλήσουν, την σκουριασμένη τους ζωή που έχουν συνηθίσει να ζούνε.
Αρχίζεις και ζεις στον μυθικό σου κόσμο. Προς το παρόν τον χτίζεις και βλέπεις σε όλα τα κάτοπτρα τον εαυτό σου. Αντικρίζεις ελαττώματα και ατέλειες και αρχίζεις να διορθώνεις ότι δεν σου κάνει πάνω σου. Και όσο μένεις με το καθρέφτισμα σου, όλο και απομακρύνεσαι από τον αληθινό κόσμο.
Πλάθεις με το νου και ζεις σε μυθικά μέρη ξεχασμένα από τους κοινούς. Βάζεις τις όμορφες πινελιές σου στο κάθε σκηνικό σου και ζεις με τους ψεύτικους φανταστικούς ανθρώπους που φέρονται ίσοι με εσένα.
Πατάς σταθερά προς την μυθική πόλη σου και αρχίζεις και βαριέσαι τη ρουτίνα της πραγματικότητας σου.
Ξύπνα!
Πήγαινε για να ανταλλάξεις χρόνο με χρήμα!
Γύρνα σπίτι και πέσε για ύπνο, μέχρι να σε βρει ξανά το Ξύπνα!
Με το που τελειώνεις πια την δουλειά σου, κλείνεσαι στους τέσσερις τοίχους και γράφεις για την μυθική σου χώρα, την δική σου ουτοπία. Κάθε μέρα κάνεις κι ένα ακόμα βήμα προς τα εκεί και νιώθεις καλύτερα.
Αποφεύγεις τους ανθρώπους και προσθέτεις όμορφα τοπία, μάλλον σιχάθηκες την λέξη άνθρωπος.
Προσθέτεις ζωή και χρώματα που τόσο έχεις ανάγκη, είχες κακοσυνηθίσει να βλέπεις ασπρόμαυρες εικόνες.
Κοιτάζεις πια από εδώ μέσα και νιώθεις καλύτερα.
Έχεις βρει τον εαυτό σου και το ποιος είσαι αληθινά.
Οι αποστάσεις πάντα υπάρχουν για να διαχωρίζεις τους πάντες και τα πάντα. Τι κι έχεις διαχωρίσει πια τους κόσμους σου, είσαι τυχερός που ζεις την ουτοπία σου. Αυτή που σου έχει φέρει το χαμόγελο ξανά και σε κάνει να ζεις έγχρωμα, ζεστά….

Monday, 1 January 2018

La vie en Rose

Η πόλη του φωτός, το πανέμορφο και ρομαντικό Παρίσι. Η μαγεία του δεν περιγράφεται. Γοητευτικό και ερωτικό προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο που καταφθάνουν για να θαυμάσουν τα μουσεία, την αρχιτεκτονική, τα μνημεία του και τον έρωτα.

Saturday, 30 December 2017

Οδός Ονείρων


Αν βρεθείς στο κέντρο της πόλης σου, κάνε μια περπατάδα στην μεγαλύτερη οδό της.
Ήρθε ο Δεκέμβρης και μαζί του έφερε τον χειμώνα και το κρύο.
Είναι η εποχή που ξεκινάνε οι στολισμοί για τα χριστούγεννα και που όλοι οι άνθρωποι φοράνε τις μάσκες της ευτυχίας και της χαράς.
Αν βρεθείς σε αυτή την οδό, παρατήρησε τις ανθρώπινες εκφράσεις, τις λεπτομέρειες των κτιρίων, την αθωότητα των παιδιών και κάποια ζωάκια της πόλης.
Αν ξεκινήσω από τα άψυχα κτίρια θα δω τα αποτυπωμένα καυσαέρια στους τοίχους τσιμέντου και κάπου κάπου βρίσκονται τοποθετημένες επιγραφές διαφημίσεων, για όσους κοιτάζουν ψηλά και διψούν για μια στάλα ουρανό. Οι βιτρίνες στολισμένες σαν παραμύθι έτοιμες να προσελκύσουν κόσμο για να μαζέψουν λεφτά.
Υπάρχουν πολλοί πλανόδιοι πωλητές, προσωπικά αγαπάω αυτούς που πουλάνε βιβλία και σαν ψυχαναγκαστικός θα χαθώ ψάχνοντας τις πιο παλιές εκδόσεις σε συγκεκριμένη λίστα βιβλίων που έχω.
Τώρα θα πω για τα ζωάκια. Κάποιους σκύλους, παιχνιδιάρικα ζώα που αν τους δώσεις αγάπη θα την νιώσουν και θα στην ανταποδώσουν κουνώντας την ουρά τους. Κάποιες γατούλες, τα τρολ των χριστουγέννων. Περιστέρια παντού για να υπενθυμίζουν την ειρήνη και να κουτσουλάνε ότι κινείται (Αν φας κουτσουλιά λένε ότι είναι τύχη. Μεταξύ μας στα τόσα εκατομμύρια ανθρώπων αν έρθει σε εσένα εγώ θα το πω ατυχία ). Για τα σαλιγκάρια δεν θα μιλήσω, γιατί όσες φορές έχω περάσει σε αυτή την οδό έχουν μετακινηθεί μόνο εκατό πλακάκια (λογικά πάνε προς την πλατεία για αλλαγή χρόνου).
Τα παιδιά είναι ότι πιο όμορφο θα συναντήσεις. Τρέχουν, παίζουν, φωνάζουν και πάντα οι γονείς θα είναι αδιάφοροι για αυτά. Οι γονείς δείχνουν κοιμισμένοι μπρος στις βιτρίνες σαν να παρακολουθούν διαφημίσεις στην τηλεόραση. Κάποιοι γονείς, πιο συνειδητοποιημένοι ότι έχουν παιδί, δημιουργούν όμορφες στιγμές. Αγοράζοντας λιχουδιές για να γεμίσουν τις κοιλίτσες των παιδιών ή περιγράφοντας τους μαγικά και ονειρεμένα παραμύθια στο ότι βλέπουν.
Ζευγαράκια όλων των ηλικιών πηγαινοέρχονται και σαν ψυχαναλυτής εντοπίζεις τα ερωτευμένα, τα αγαπημένα και τα ξεθωριασμένα, από συνήθεια στο χρόνο.
Αν φοράς ακουστικά δεν θα ακούσεις έναν κιθαρίστα και πιο κάτω έναν που παίζει σαξόφωνο. Χριστουγεννιάτικες νότες που μπαίνουν στα αυτιά και σε κάνουν να αισθανθείς όμορφα.
Μακριά από τα αδιάφορα βλέμματα των ανθρώπων βρίσκονται και κάποιοι άστεγοι. Αν πραγματικά θελήσεις να μάθεις την ιστορία τους απλά κάνε τους παρέα και μην τους προσπερνάς. Έχουν ανάγκη από ζεστασιά στο μέσα τους, από έναν φίλο. Αν σου αρέσει να ακούς τους άλλους τότε μίλα τους. Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι που είναι κάλπικοι, αυτοί κάπου προς το βράδυ εξαφανίζονται (δεν αντέχουν το κρύο).
Αυτή η οδός είναι πεζόδρομος, οπότε δεν θα δεις πουθενά αυτοκίνητα. Αν δεν κοιτάς ουρανό και σου αρέσει να κοιτάς κάτω, ελπίζω να μην είσαι ψυχαναγκαστικός με τα πλακάκια που είναι ανόμοια. Προσωπικά προτιμώ να χάνομαι μέσα σε βλέμματα. Κάπως έτσι νιώθω όμορφα. Μου αρκεί ένα βλέμμα κι ένα χαμόγελο.
Θα συναντήσεις πολλά καφέ που θα είναι γεμάτα από παρέες για να ανταλλάσουν νέα ή να δείχνουν το εγώ τους στους άλλους δημιουργώντας όλοι μαζί μια βαβούρα σαν μελίσσι.
Ηρεμία θα βρεις όταν προς το τέλος του πεζόδρομου βάλεις τα ακουστικά σου. Κάπου εδώ έφτασα στο τρένο για πάω προς τις σκέψεις μου.
Δεν ξέρω πόσες διαφορές μπορεί να υπάρχουν στην πόλη σου. Το μόνο που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι σε κάθε πόλη υπάρχει μια οδός ονείρων και κάπου τα χριστούγεννα αν κάτσεις να δεις αυτή την οδό θα νιώσεις όμορφα, ζεστά και ανθρώπινα..

Friday, 29 December 2017

H έκλειψη


Ένα καλά περίτεχνο σχέδιο κάπου ξεκίνησε. Το αγόρι είναι στο σταθμό και περιμένει το τρένο για να ξεκινήσει το ταξίδι του.
Παρέα του ένα βιβλίο και η μουσική που πάντα αγαπά να ακούνε τα αυτιά του. Το προηγούμενο βράδυ είχε γράψει ένα γράμμα με μια ιστορία.
Περιείχε λέξεις που του έδωσε μια πριγκίπισσα. Ο τίτλος αυτής της ιστορίας είναι έκλειψη, που συνυπάρχουν ήλιος και φεγγάρι. Ταυτίζοντας τον ήλιο με την πριγκίπισσα, αφού πηγάζουν από μέσα τις συναισθήματα και ένα μοναδικό χαμόγελο τόσο φωτεινό και μαγικό. Το αγόρι είναι το φεγγάρι που αγαπάει την νύχτα, μα πάντα έχει ανάγκη το φως του ήλιου για να μπορεί να φωτίζει το σκοτάδι και να νιώθει, να ζει, να δημιουργεί αυτές τις όμορφες ιστορίες.
Σπάνιο γεγονός είναι η έκλειψη σαν τις στιγμές που φτιάχνουμε. Στιγμές μοναδικές που φιλάει το αγόρι στο χρονοντούλαπό του και του υπενθυμίζει μια φράση.
«Ζήσε σαν να μην υπάρχει αύριο». Έτσι είναι η ζωή, στιγμές και αν ξεχαστείς, την έχασες.
Κάποια στιγμή ξεκινάει το τρένο και αφήνει πίσω του την τσιμεντένια μεγαλούπολη των τυφλών ανθρώπων. Τυφλοί άνθρωποι που δεν έχουν συναισθήματα και πνιγμένοι τάχα από το καυσαέριο που οι ίδιοι δημιουργούν με το δηλητήριο τους. Η θέση του είναι δίπλα στο παράθυρο και βλέπει έξω τόσα χρώματα που εναλλάσσονται, εξαφανίζονται και απομακρύνονται καθώς έρχονται πιο φωτεινά και όμορφα και κάποια ονειρεμένα σπιτάκια. Αυτά με τον κήπο, την κεραμιδοσκεπή και μια σοφίτα.
Σαν αυτό που ονειρεύεται να αποκτήσει κάποια στιγμή.
Το μυαλό του πλημμυρίζει από σκέψεις, σαν πυροτεχνήματα προσπερνάνε μπροστά από τα μάτια του.
Το σχέδιο είναι απλό. Κάνει το ταξίδι προς την πριγκίπισσα με στόχο να μην την συναντήσει ή ακόμα και να την ενοχλήσει.
Φτάνει στην πόλη της και βρίσκει ένα κατάλυμα για να περάσει τη νύχτα του και αφού βολευτεί βγαίνει για μια περπατάδα για να δει τις λεπτομέρειες της πόλης, όπως κάποια στιχάκια σε τοίχους ή και πάλι να δει τους ανθρώπους και να τους παρατηρήσει χωρίς να κρίνει. Την επόμενη μέρα πηγαίνει σε ένα καφέ στο κέντρο της πόλης για να συναντήσει εκεί τον αγγελιοφόρο που προσφέρθηκε να εντοπίσει την πριγκίπισσα για να της παραδώσει το γράμμα με την ιστορία της. Έχει ρωτήσει και έχει μάθει που τριγυρνάει συνήθως και το ίδιο απόγευμα την βρήκε και μετά από μια γρήγορη συζήτηση της παρέδωσε το φάκελο.
Η πριγκίπισσα χαμογέλασε καθώς αντίκρισε μπροστά στον φάκελο την λέξη έκλειψη. Σήκωσε γρήγορα το βλέμμα για να μιλήσει στον αγγελιοφόρο αλλά δεν αντίκρισε πια κανέναν. Είχε πια εξαφανιστεί μέσα στο πλήθος του κόσμου που ήδη είχαν ξεκινήσει και έβγαιναν σαν τα σαλιγκάρια μετά από βροχή για τις νυχτερινές τους εξόδους.
Η πριγκίπισσα άνοιξε βιαστικά το φάκελο και ξεκίνησε να διαβάζει πάντα με ένα μοναδικό χαμόγελο.
«Ελπίζω να μην σε πλήγωσε το γεγονός ότι δεν ήμουν εγώ αυτός που σου έδωσε το γράμμα. Πιστεύω ότι κάπως έτσι θα χανόταν η μαγεία της αγωνίας του να διαβάσεις την ιστορία σου.
Ιστορία που πάει κάπως έτσι… με δικές σου λέξεις και το δικό μου πλέξιμο τους σε προτάσεις.
Μας φαντάζομαι σε μια απομονωμένη παραλία δίπλα στην θάλασσα που τόσο αγαπάς. Το φεγγάρι να φωτίζει τα μαλλιά σου και να σου δίνει μια ξεχωριστή γοητεία. Να ακούμε μουσική καθώς περπατάμε κατά μήκος της ακτής από τραγούδια όπως το Stand by me του King, το love του Lennon, το my valentine της Martina, το to be with you της O Neil και ένα σωρό από ακούσματα που μας αρέσουν, ιδανικά της περίστασης. Να συζητάμε και να έχουμε πάντα ένα χαμόγελο, αυτό της ευτυχίας. Μια ξεχωριστή νύχτα που να μπορούμε να λειτουργούμε όλες τις αισθήσεις μας και να μην αρκούμαστε μόνο στην όραση καθώς διαβάζουμε μόνο λέξεις ·αν και αυτές μας έφεραν κοντά. Να σταματάμε και να κοιτάω στα τόσο όμορφα μάτια σου το μέσα σου, την ψυχή σου και να καθόμαστε ώρες αγκαλιά ώσπου να δούμε να δίνει το φεγγάρι την θέση του στον ήλιο. Να βρίσκουμε βότσαλα και να φτιάχνουμε λέξεις, με αυτές. Να ζήσουμε ένα ξημέρωμα αληθινό και τόσο ρομαντικό υπό το φως των αστεριών καθώς θα αποχωρούν δίνοντάς μας μια από τις πιο όμορφες στιγμές. Μέσα σε αυτές τις ώρες, που πιστεύω θα περνούσαν τόσο γρήγορα, θα σου ψιθύριζα στίχους από το Μονόγραμμα, το μόνο ζηλευτό ποίημα και το τόσο αγαπημένο μου. Στο τέλος αυτής της στιγμής θα σφύριζα και με ένα μαγικό τρόπο θα εμφανιζόταν ένα άσπρο άλογο. Στην φαντασία μου πάντα θα είσαι πριγκίπισσα οπότε δεν το βρίσκω υπερβολικό επειδή το αξίζεις.»
Το αγόρι καθόταν ακριβώς απέναντί της πια και καθώς σήκωνε τα μάτια της αντάμωσαν τα βλέμματα και μιλούσαν τόσο δυνατά στη σιωπή. Αυτός, αυτή κι ο κόσμος γύρω τους αδιάφορος να μην ακούγεται πλέον. Ακριβώς από πάνω τους μια έκλειψη ήλιου να μοιάζει σαν δαχτυλίδι, σμιλεμένο και δουλεμένο αποκλειστικά για την εκλεκτή της καρδιάς του. Ακόμα σιωπή, αλλά μιλάνε τα μάτια.. Ψυχή με ψυχή.. Χαμογελάνε κι οι δύο για την στιγμή που νιώσανε με τόσο συναίσθημα. Το αγόρι σφυρίζει και ξαφνικά ανοίγει μια τεράστια ξύλινη πόρτα που δεν διακρίνεται με γυμνό μάτι σε θνητούς και εμφανίζεται το λευκό άλογο και στο βάθος ένα όμορφο κάστρο (με μια αυλή, κεραμοσκεπή και μια σοφίτα).
Οι μυρωδιές του δάσους από όπου ξεπρόβαλε μια όμορφη λίμνη. Μπήκαν σε αυτή την πόρτα και άφησαν πίσω τους τον κάλπικο κόσμο που είχαν μεγαλώσει.
Είδαν στη λίμνη τις αντανακλάσεις μιας μεγάλης φωτιάς στα πρόσωπά τους. Αναμιγμένα με απαράμιλλο τρόπο τοπία.Μέχρι και σήμερα πολλοί ελάχιστοι και ξεχωριστοί διακρίνουν αυτόν τον παραμυθένιο κόσμο. Μόνιμα μαύρος ο ουρανός, με απροσμέτρητα αστέρια για φώτα.
Σαν ονειρεμένο μέρος της Σκωτίας. Με κάποια πετρόχτιστα σπίτια που φωτίζουν στο βάθος, ποτάμια να αντανακλούν τα αστέρια και μαγικές νότες να ακούγονται από παντού. Η πινελιά στο τοπίο φαντάζει τρομερά όμορφη που ακόμα κι ο πιο δεινός ζωγράφος δεν τολμά να δείξει στους τόνους που γνωρίζει.
Ένα αγόρι και μια πριγκίπισσα σε αυτό το μαγικό μέρος που ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς;;

Thursday, 28 December 2017

Προέκλειψη


Δεν σε ενόχλησα, ούτε το είχα σκοπό. Μπήκα στον κόσμο σου και έκλεψα εικόνες που βλέπεις κάθε μέρα.
Περπάτησα σε ένα μικρό μονοπάτι και στάθηκα στο μοναδικό παγκάκι που αντίκρισα.
Σίγουρα κάποια στιγμή έχεις καθίσει σε αυτό το παγκάκι, θαυμάζοντας τα δέντρα που έχουν χρωματίσει τα φύλλα τους με τις φθινοπωρινές πινελιές που προσδίδουν μια μελαγχολία.
Στο τέλος από αυτό το μονοπάτι βρέθηκα στο ποτάμι που αγαπάς, το μοναδικό που σε ηρεμεί από τον άρρωστο κόσμο μας. Εκεί βρίσκεις καταφύγιο να φτιάξεις τις δικές σου φανταστικές ιστορίες.
Στάθηκα μόνος σε αυτά τα μονοπάτια και ένιωσα την μοναξιά που σε πλημμυρίζει. Αισθάνθηκα την στενοχώρια που έρχεσαι να αφήσεις και κάπως έτσι βυθίστηκα στις σκέψεις μου.
Είδα έναν μεγάλο λευκό κύκνο που σταμάτησε κοντά στην όχθη του ποταμού και ένιωσα ότι ήθελε να ανέβω πάνω του για να με οδηγήσει στα μέρη που έχεις ζωγραφίσει με τις δικές σου πινελιές.
Άφησα το μονοπάτι μακριά και με πήγαινε γαλήνια κατά μήκος του ποταμού. Τα πούπουλα του ήταν τόσο λευκά και απαλά. Μετά από λίγο έστριψε σε μία στροφή που φανέρωσε ένα ύψωμα γεμάτο από ανθισμένα όμορφα κυκλάμινα και πίσω από το ύψωμα υπήρχε ένα όμορφο παραμυθένιο ξύλινο σπίτι.
Το σπίτι περικυκλωνόταν από έναν λευκό ξύλινο φράχτη που ξεχώριζε από πίσω του κάποια ανθισμένα ρόδα στα αγαπημένα σου χρώματα. Καθώς άφησα πίσω τον λευκό οδηγό μου, ξεκίνησα με αργά βήματα προς το ονειρεμένο σπίτι. Είχε τέσσερα πέτρινα σκαλιά που οδηγούσαν σε μια όμορφη βεράντα που υπήρχαν ένα τραπέζι και οι καρέκλες σκαλισμένα με λεπτομέρειες όμορφων σχεδίων από παραμυθένια πλάσματα και λουλούδια από όλες τις εποχές του χρόνου.
Η ξύλινη πόρτα ήταν ανοιχτή και μου έδειχνε τα επόμενα βήματα που έπρεπε να ακολουθήσω. Μέσα στο σπίτι υπήρχαν πολλοί κρεμασμένοι πίνακες μιας ξεχασμένης εποχής που μόνο οι ρομαντικοί μπορούν να ταξιδέψουν μέσα τους. Τα έπιπλα τόνιζαν τις σμιλευμένες γωνίες τους και αντικείμενα μιας άλλης εποχής υπήρχαν ακουμπισμένα πάνω τους. Από ένα δωμάτιο έβλεπα ένα έντονο φως και προχωρούσα προς την πόρτα κάνοντας έναν μικρό θόρυβο σε κάθε μου βήμα που ψιθύριζε το ξύλινο πάτωμα.
Μπήκα στο δωμάτιο και είδα το τζάκι που έδινε το δυνατό φως πιο πριν και το βλέμμα μου γρήγορα γύρισε σε μια κουνιστή καρέκλα που έκανε αργές κινήσεις μπρος πίσω. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι μόνος σε αυτό το δωμάτιο. Στην καρέκλα καθόταν μία γυναίκα. Μια γερασμένη γυναίκα που φαινόταν ότι ήταν κάποια εποχή πολύ όμορφη. Το βλέμμα της ήταν μόνιμα προς το τζάκι και ποτέ δεν γύρισε να με δει. Ώσπου κάποια στιγμή σήκωσε το χέρι της και έδειξε έναν φάκελο που βρισκόταν πάνω σε ένα τραπέζι. Έκανα λίγα βήματα και πήρα τον φάκελο.
Έγραφε από έξω..
Προς εκείνον…
Μπήκες στην σκέψη μου,
τον μοναδικό που άφησα να δει το δικό μου παραμύθι.Γνωρίζω ότι έχεις έρθει στο μέρος που αγαπάω. Νομίζω ότι καθώς μπήκες στο μονοπάτι μου, κοντοστάθηκες στο παγκάκι που κάθομαι συνήθως. Εκεί έγραψα και αυτό το γράμμα. Ο κύκνος είναι ο μοναδικός μου φίλος και σε οδήγησε στο σπίτι που ονειρεύομαι. Τα ρόδα στην αυλή του είναι τα αγαπημένα μου και το ποτάμι είναι η γαλήνη, η ηρεμία μου.
Μπήκες στην σκέψη μου,
τον μοναδικό που θέλησα να δει την ψυχή μου.
Με αγάπη princess…
Γύρισα να δω την γυναίκα στην καρέκλα και είχε εξαφανιστεί πια. Ακούστηκε τότε ένας ψίθυρος:
Ο χρόνος ήμουν…
Και απομακρύνθηκε ο ψίθυρος, δίνοντας μου έναν ευχάριστο τόνο μέσα μου.
Ξαφνικά έσβησε η φωτιά και το τζάκι σαν να έφτυσε την στάχτη, γέμισε το ξύλινο πάτωμα που άρχισε να καίγεται αργά. Ήξερα ότι ο χρόνος μου έδωσε το πιο σημαντικό μήνυμα από αυτή που θέλω πραγματικά μέσα στη ζωή μου. Βγήκα βιαστικά από το σπίτι που είχε παραδωθεί πια στις φλόγες και βρέθηκα με τον πιο περίεργο τρόπο ξαφνικά στο παγκάκι στην αρχή του μονοπατιού.
Έγραψα τότε ένα γράμμα που ήξερα ότι θα σου το δώσω στην επόμενη έκλειψη.
Εσύ ο ήλιος και εγώ το φεγγάρι, η μοναδική στιγμή που μπορούμε να συνυπάρχουμε αγαπημένη.

Tuesday, 26 December 2017

Secret to everlasting love

Forgiveness is a key factor to true love. Don’t keep a score card of all the faults each other have or do. Let your heart remember the love you started with and built on that. Also respect and trust each other.

Friday, 22 December 2017

Distance is possible

I just want to share for a second that long distance is possible! It is not how relationships are supposed to be, but I can attest to it. We celebrated five years together yesterday, and this weekend we will celebrate four years together long distance. now, tell me that isn’t impressive. Relationships are hard work and long distance relationships are even harder. But keep it up, maintain a lot of communication, and do not idealize your partner so that when you see each other next you are not thinking that your partner is the best person in the world (because he/she probably isn’t). And…. love one another! It is possible.

Wednesday, 20 December 2017

21 romantic facts about Paris

Rome may be the city for lovers, but the ever graceful Paris is the city of love. The museums, archways, gardens, candlelit bars, and decadent pastries of the French capital inspired romance well before the city’s breakout artistic and literary period of the early 19th century. Here are 21 romantic facts about Paris.

21. Love Locks

What could be more romantic than a bridge lined with padlocks that are engraved with the names of lovers? The locks started springing up in 2008, when tourists took to locking in their love along the Pont des Arts, a pedestrian bridge in Paris that crosses the Seine. However, a part of the bridge collapsed under the locks’ weight in 2014, prompting the city to launch the social media campaign #lovewithoutlocks. In June 2015, the city started cutting away the padlocks.
Paris facts

20. Temple of Love

Built in 1778, the Temple de l’Amour stands in the middle of the field of Versailles and was commissioned by Marie Antoinette. Couples from all over the world visit the site to propose to each other or to renew their vows. Some people believe that sharing a kiss at the centre of Temple de l’Amour strengthens their relationship.
Paris facts

19. A Museum of Romanticism

Named for the Romantic period rather than romance, the Musée de la Vie Romantique still looks idyllic . Built in 1830 for artist Ary Scheffer, the villa which now houses the museum includes artifacts from composers like Chopin and the writer George Sand—the two were lovers.
Paris facts

18. A Secret Garden

The tree-lined courtyard of the Musée de la Vie Romantique has a secret garden that includes an outdoor cafe. Nestled among the lilacs, roses, wisteria, and other flowers, it’s described as one of Paris’ most beautiful hidden escapes and a perfect place to sip tea on a summer’s day.
Paris facts

17. Romantic Pilgrimage

The neighborhood of Montmartre is famous for The Basilique du Sacré-Cœur (Sacred Heart Basilica). The big white church is a place of pilgrimage for romantics as well as the religious. The views of the city from atop the steep staircases that lead up to the basilica’s lofty dove-white domes are unparalleled.
Paris facts

16. Moulin Rouge

Immortalized in the movie of the same name, the Moulin Rouge cabaret near Montmartre was filled with Bohemian artists and poets at the fin de siècle and turn of the 20th century, and remains a popular tourist attraction to this day.
Paris facts

15. For Swingers

Musée de Montmartre is a 17th century manor where Renoir used to house his studio. There is even a small, romantic garden with a rope swing hanging in the trees that evokes Renoir’s own The Swing from 1876.
Paris facts

14. 250 Ways to Say I Love You

The I Love You Wall, an art project by Claire Kito and Frederic Baron, has the phrase “I Love You” scrawled on it 311 times in 250 languages, so you can brush up on your French while strolling with your beau in the park surrounding the wall.
Paris facts

13. Secret Hilltop

A hidden hilltop village located minutes away from Parc des Buttes Chaumont offers up stunning views of the artist neighborhood of Montmartre. Accessible by three staircases or a single winding road, this quiet village also has a vineyard, one of the last of three remaining vineyards in Paris.
Paris facts

12. Dead Poets’ Society

Père Lachaise cemetery is the final resting spot for some of the history’s most famous poets, musicians, and writers: think Edith Piaf, Oscar Wilde, Chopin, and Jim Morrison; this is one of the most visited cemeteries in the world. The tree-lined pathways are also great for walking hand-in-hand.
Paris facts

11. Go Wilde

There is a “kiss wall” protecting the tomb of Oscar Wilde, the Irish poet and playwright, in the Père Lachaise cemetery. The wall was built to keep visitors from leaving lipstick marks on the tomb. Wilde was known for his flamboyant lifestyle, and the line “A kiss may ruin a human life” is from his play A Woman of No Importance.
Paris facts

10. The Kiss

Rodin’s sculpture The Kiss is one of Paris’ best-known works of art. One of the great images of love, The Kiss is displayed at the Musée Rodin, which opened in 1919 and houses many of Rodin’s other masterworks such as The Thinker and The Gates of Hell.
Paris facts

9. Tango on the Seine

Along the river Seine in Paris’ 5th arrondissement, dancers tango until twilight when the weather allows. They gather and dance at the mini amphitheaters while spectators watch from their perch on the steps, sipping wine and enjoying the ambiance.
Paris facts

8. Shopping Beauty

With its mosaic floors, arched glass ceiling, and golden lighting, the Galerie Vivienne is one of Paris’ famous arcades, and it’s easy to laze away the afternoon in one of the cafes or bars nearby.
Paris facts

7. Picture Perfect

A popular place for couples, the walkway under the Pont de Bir-Hakeim has been featured in movies like 1972’s  Last Tango in Paris. With the backdrop of the Eiffel Tower, it’s also a hotspot for newlyweds taking wedding pictures.
Paris facts

6. Under Love

Despite its name, the Pont Neuf (“New Bridge”) is actually the oldest bridge in Paris, and stands near the Île de la Cité, the birthplace of Paris in around 250 B.C.
Paris facts

5. Back in Time

Île Saint-Louis is another time machine inside paris: its winding streets, riverfront paths, and quaint buildings will take you right back to the 17th century; Île Saint-Louis was preserved even through the massive renovations of the city during the Second Empire.
Paris facts

4. Total Monet

The Musée de l’Orangerie is probably most famous for housing eight of Claude Monet’s Water Lillies murals (also called Nymphéas), and many visitors to Paris check out this Musée’s crown jewels. Monet gifted the works to the city, and they are displayed in two oval rooms, lining the walls with the soft strokes of this French master of Impressionism.
Paris facts

3. High Notes

A night at the opera in Paris means heading to a performance inside the Opera Garner, but local musicians also play on the steps of the opera house, framed by the stunning architecture.
Paris facts

2. Top of the World

With panoramic views of Paris and 20,000 gold lights sparkling every hour on the hour after dark, the 324-meter Eiffel Tower is the scene of numerous marriage proposals each year. The iconic tower is one of Paris’ dominant landmarks and main attractions. The lights of the Eiffel Tower are considered a work of art of which the copyright is owned by the artist. For this reason, it is illegal to distribute images of the eiffel tower taken at night.

1. Wine and Cheese

Wine and cheese reflect French culinary pride. According to French gastronome Jean Anthelme Brillat-Savarin, “a meal without wine is like a day without sunshine.” Restaurants, wine bars, and cafes in Paris offer a delicious range of wines and cheeses.
Paris facts

Αρνούμαι τον κόσμο σας

Ο χρόνος περνά και δείχνει τα σημάδια του. Η φύση απλά είναι πάντα εκεί. Σημάδια λέω τις πληγές του ανθρώπου. Η φύση του είναι πάντα ε...