Έφυγες νωρίς

Η φωτεινή ένδειξη έσβησε για λίγα λεπτά κι έπεσε το απόλυτο σκοτάδι. Ένιωσες ξαφνικά ένα κρύο αεράκι να περνάει αστραπιαία από τη ραχοκοκαλιά σου. Γύριζες σαν χαμένος ψάχνοντας διαφυγή χωρίς να βλέπεις τίποτα. Έκλεισες τα μάτια και εστίασες στις αισθήσεις σου να σε οδηγούν προς την έξοδο. Νιώθεις αβοήθητος μέσα σε αυτό το άψυχο κτίριο και ο τρόμος σε κυριεύει όλο και περισσότερο. Ακούς ένα κρότο μακριά και νιώθεις την κίνηση του φρέσκου αέρα στα ρουθούνια σου. Αντιλαμβάνεσαι ότι είναι τα σημάδια για την έξοδο και ξεκινάς με αργά και σταθερά βήματα.

Ελπίζεις να μην πέσεις στις παγίδες που είχες δει πριν από κάτι ώρες σε εκείνο το μικρό δωμάτιο. Ώσπου βλέπεις ξαφνικά ένα φως μαζί με ένα δυνατό θόρυβο να έρχεται προς τα εσένα.
Σκέφτεσαι γρήγορα ότι μπορεί να έχει έρθει το τέλος και αφήνεις τα τελευταία δευτερόλεπτα σε όλα αυτά που δεν πρόλαβες να ζήσεις.

Τον τελευταίο καιρό είχες αφοσιωθεί στην τέχνη, ζωγραφίζοντας τοπία όπως σου έλεγαν οι γνωστοί που τα έβλεπαν. Εσένα σου φαινόταν  περίεργο γιατί στους περισσότερους πίνακες είχες ζωγραφίσει κάτι σχήματα που δεν θύμιζαν σε τίποτα τοπία ή ζωή. Είχες απομονωθεί γύρω στα δυο χρόνια και μετά τη δουλειά κατέληγες στο μικρό σου διαμέρισμα ζωγραφίζοντας ατελείωτα λες και σε κυνηγούσε ο χρόνος. Μέσα στους πίνακες σου αιχμαλωτίζεις όπως λες τα νυχτερινά φαντάσματα σου, τους δαίμονες. Κυριαρχούν παντού σκούρα χρώματα και όσο πιο σκούρα τόσο πιο έκφραση δείχνουν.


Είχες ζήσει πολλά παλιότερα και προσπαθούσες να τα αποφύγεις. Είχες κάνει τη ζωή σου και είσαι μόλις είκοσι και κάτι. Έχεις χορτάσει τα πάντα και έχεις βαρεθεί τα πάντα. Παρέες σε είχαν εξοστρακίσει επειδή δεν τους καταλάβαινες πλέον και είχες τόσες πολλές παρέες που καθόσουν δίπλα τους όσο έπρεπε για να μην φθαρείς... Είχες σιχαθεί το αλκοόλ και όλες αυτές που έψαχναν τη σάρκα σου στα νυχτερινά μαγαζιά. Η μουσική είχε χαθεί από τα αυτιά σου, λες και ξεπέρασες ένα επίπεδο και είχε απορυθμιστεί η άλλοτε σωστή κριτική που έδινες στο κάθε άκουσμα.
Κάπου εκεί πίσω έχεις και τις δυο γυναίκες που αγάπησες. Και αυτές κατά βάθος τις είχες βαρεθεί κι είχες φύγει από δίπλα τους χρόνια τώρα. Για κάποιο λόγο τα ένιωσες όλα ανούσια και κλείστηκες στον εαυτό σου απότομα. Πολεμούσες με τον εαυτό σου τις νύχτες τα τελευταία δύο χρόνια.

Πρωί ήταν όταν έμαθες για την κατάρα που έπεσε πάνω σου. Έτσι την ονόμασες και την πολέμησες σαν θεριό, αλλά τις περισσότερες φορές ηττημένος βγαίνεις από τέτοιες μάχες. Στην αρχή είχες υπομονή και δύναμη. Σιγά σιγά η υπομονή  έγινε αδυναμία και η δύναμη μετατράπηκε σε πόνο. Δύο χρόνια πονάς, χωρίς να το ξέρει κανείς. Ζεις κάθε μέρα σαν κανονικός άνθρωπος και φαίνεσαι τόσο δυνατός. Όταν γυρίζεις σπίτι βγάζεις τη μάσκα και δίνεις τον πόλεμο σου. Διπλός πόνος γιατί δεν τον μοιράστηκες με κανέναν και όταν το έκανες, συνειδητοποίησες ότι πάνω στην αδυναμία και τη θλίψη σου, σου ξέφυγε.
Πολλοί θα σε έλεγαν λιοντάρι και κάποιοι άλλοι θα σε έλεγαν ψυχρό, νευρικό, που δε δίνεις σημασία σε τίποτα. Δεν σε ενοχλεί πλέον τίποτα και γαληνεύεις μόνο μέσα σε αυτούς τους σκούρους πίνακες και στα χρώματα.

Τα δευτερόλεπτα πέρασαν και όσα σκέφτηκες, τώρα πια δεν έχουν σημασία. Έχεις φτάσει στην αρχή ενός τούνελ, ίσως κάποτε να περνούσαν τρένα από εδώ, κι ένα φως στο βάθος σε φωνάζει. Στο κάθε σου βήμα σταματάει ο πόνος και νιώθεις υπέροχα.
Κυλάει χωρίς να το θες ένα δάκρυ. Ένα δάκρυ που κρύβει τις πιο γλυκές αλήθειες σε όσους αγάπησες.
Αρχίζεις να νιώθεις κρύο, αλλά δεν σε νοιάζει, τουλάχιστον δεν είναι το κρύο των ανθρώπων.
Εκεί που πας θα θυμάσαι ότι ο πόνος δεν παλεύεται, και πιο πολύ η μοναξιά.

Όνειρο μια περπατάδα

Το θέμα δεν είναι πόσο περπατάς και που θα φτάσεις. Το μυαλό ορίζει την κάθε κατεύθυνση, ανοίγει τον ορίζοντα και περπατάει στον χρόνο. Ο χρόνος εκεί είναι, εσύ περνάς. Χάνεσαι σε σταυροδρόμια και αποφεύγεις, πέφτεις ή προσπερνάς τα εμπόδια που βρίσκεις. Όμορφες αποστάσεις μεγάλες κι άλλοτε μικρές. Ταξιδεύεις και ονειρεύεσαι πιο καθαρά, πιο γαλήνια.

Κάθε δευτερόλεπτο και μια φωτογραφία στο κάτι που είδες. Ένα ηλιοβασίλεμα, μια πριγκίπισσα, ένα κάστρο. Όμορφες φωτογραφίες χωρίς πόνο, μιζέρια και πλήξη. Βλέπεις συνθήματα, λόγια και στιχάκια σε τοίχους και κάθε λέξη σου ξυπνάει αναμνήσεις και συνεχίζεις.

Προτιμάς τα μικρά δύσβατα δρομάκια γιατί είναι και τα πιο όμορφα. Κάποιες στιγμές προχωράς μηχανικά χωρίς να ορίζεις τα πόδια σου ή το μυαλό σου και πέφτεις σε μια γαλήνη. Δύσκολο να την προσδιορίσεις, αλλά εσύ την έχεις δει. Την βρίσκεις μετά από κάθε πορεία.Και τότε είναι που ξυπνάς και ξεκινάς την περπατάδα για τη ζήσεις.

Ο αόρατος ποιητής

Ο ποιητής καθόταν μόνος του και μονολογούσε σε κάποιες λευκές σελίδες.
Έπλαθε με την σκέψη του φανταστικούς χαρακτήρες και τους έδινε μια γοητεία με το πνεύμα του.
Σε κάθε ποίημα μιλούσε για την ιστορία του καθένα με λίγες λέξεις, απλές λέξεις, μα τόσο δυνατές και υπέροχες.
Καθόταν σε μία ξύλινη καρέκλα με ψάθινο κάθισμα και πάνω στο τσίγκινο στρόγγυλο τραπεζάκι είχε ακουμπισμένα το ποτό που αγαπούσε και ένα μισογεμισμένο σταχτοδοχείο. Οι σελίδες αμέτρητες μπροστά του και το στυλό που ζωγράφιζε την κάθε λέξη του με αυτό το μαύρο μελάνι.

~

Τώρα πια η καρέκλα στέκει άδεια. Έχει χαλάσει από την κακοκαιρία το ψάθινο κάθισμα. Το ποτήρι είναι άδειο με κάποια ίχνη από μυρωδιά ποτού. Το στυλό αδυνατεί να γράψει γιατί το μελάνι έχει ξεραθεί πια. Ένα αεράκι παίρνει μαζί του κάποιες σελίδες και κάνει η κάθε σελίδα το δικό της ανέμελο ταξίδι.

~

Όλοι μιλάνε για αυτόν και μιλάνε με κάποιους στίχους του.
Αλλά ποτέ δεν του μίλησαν, δεν τον γνώριζαν.
Κάποια μεσάνυχτα έφυγε μόνος του. Στα μεσάνυχτα που τόσο αγαπούσε το σκοτάδι του.
Κανείς δεν άκουσε γιατί εξαφανίστηκε, γιατί χάθηκε.

Ίσως κρύβεται σε κάποια σελίδα του πια.
Ίσως το αεράκι τον ταξιδεύει σε όμορφα μέρη.
Ίσως να είναι καλύτερα.

Αυτό το κείμενο συμμετέχει στο Καλλιτεχνικό Ημερολόγιο 2018

Ζήσε, ζήσε, ζήσε…

Περπατάς ξανά μόνος στα στενά του πόνου. Σε κανέναν δεν μιλάς και πείθεις τον εαυτό σου ότι είσαι καλά. Έχεις βελτίωση εδώ και καιρό. Δύσκολα βήματα προς την ελευθερία και ακόμα πιο δύσκολα παίρνεις την τελευταία ανάσα. Ξεκινάς το μακρινό σου ταξίδι με προορισμό που δεν διαβαίνει ανθρώπους που θέλει να περάσει. Φεύγεις κι αφήνεις πίσω σου ανθρώπους, μορφές, στιγμές και ανάσες δυνατές. Κάπου μακριά ο άνθρωπος σου φωνάζει: “Μείνε λίγο ακόμα!”

Δεν ακούς κανέναν πια. Έχεις πέσει σε βαθύ λήθαργο και δεν βλέπεις τίποτα στο απόλυτο κενό. Στιγμιαία βλέπεις να περνούν από μπροστά σου πρόσωπα, στιγμές και συναισθήματα τόσο δυνατά. Νιώθεις πια την τρέλα του άπειρου και ευγνωμονείς που ένιωσες αγάπη, έστω και στο τέλος. Μείνε λίγο ακόμα να ακούσεις κάποιους ήχους που δεν έχεις ξανακούσει, δυσνόητους και έντονους. Μια φωνή κάτι σου θυμίζει. Είναι η μοναδική που σε αγάπησε πραγματικά.

Νιώθεις τα δάκρυα, αλλά δεν τα βλέπεις και αρχίζεις να πνίγεσαι στην άβυσσο. Ηρέμησε και νιώσε κάθε δάκρυ που πέφτει πάνω σου. Τελευταίο συναίσθημα είναι, μετά θα πάρει άλλος αυτή την αίσθηση, εσύ θα χαθείς σα να μην υπήρξες ποτέ. Ανάμνηση θα γίνεις για λίγους που θα σκέφτονται καθαρά.
Ίσως και να είναι οι τελευταίες σου σκέψεις. Μα πάντα έτσι σκεφτόσουν κι ακόμα πιο έντονα τώρα στο τέλος. Ξάφνου ξυπνάς και είσαι μούσκεμα στον ιδρώτα. Άλλος ένας εφιάλτης τελείωσε, αλλά ξέρεις ότι όλα είναι αλήθεια.

Για εσένα που διαβάζεις ακόμα, σου παραθέτω κάτι που αν θες το κρατάς, αν πάλι θες το πετάς.
Ζήσε στα άκρα, αγνόησε τα πάντα.
Η ζωή σου, σου ανήκει μην την δανείζεις.
Τόλμησε ό, τι φοβάσαι
και κάνε ό, τι ονειρεύεσαι.
Μπορείς να διεκδικήσεις το ακατόρθωτο.
Έστω και μια στιγμή να νιώσεις το απόλυτο της ευτυχίας.
Ζήσε, ζήσε, ζήσε…

Η περπατάδα με τις ταμπέλες

Περπατάω και απόψε και καταγράφω φωτογραφικά στη μνήμη μου, ότι βλέπω.
Κάθε βήμα και μια εικόνα. Κάποιες φορές καλές και δυνατές, όπως ένα ζευγάρι που δείχνει το πάθος του και άλλες φορές διακρίνω περίεργες εικόνες με κάποιον να κοιμάται σε ένα παγκάκι.

Δεν γνωρίζω πόσοι ακόμα κάνουν περπατάδες και σπάνια βλέπω κάποιους να είναι εκεί το ξημέρωμα. Διαφορετικές διαδρομές κάθε νύχτα προς το κέντρο της πόλης και πάλι πίσω. Παρέα με μουσική στα αυτιά και με βήματα σταθερά, κάθε βράδυ είναι σαν να πηγαίνω στο σχολείο. Μόνο που εκεί δεν μου έμαθαν για αυτούς που τρώνε από τα σκουπίδια ή τους άλλους που μετά από κάθε τρύπημα είναι χαμένοι στην μαστούρα τους. Ακόμα τα κυκλώματα που βλέπω με τα βαποράκια να πηγαινοέρχονται πουλώντας θάνατο αργό και κάποιους άλλους να επιβλέπουν τις πόρνες τους. Γυναίκες χαμένες από την πρέζα, που πουλάνε την σάρκα τους για να γεμίσουν οι τσέπες των μεγάλων.

Άραγε για αυτό δεν βλέπω ανθρώπους τη νύχτα να περπατάνε; Ίσως με θεωρούν τρελό και να είμαι, αλλά έχω πάψει από καιρό να πιστεύω σε αστικούς μύθους, που κάνουν κάποιους  να μην πλησιάζουν τέτοια μέρη. Και αυτές οι εικόνες ανήκουν στην ζωή που δεν μου μάθανε και κάθε νύχτα τα βλέπω και προβληματίζομαι.

Από καιρό έχω αφήσει τον καναπέ και σχεδόν τέσσερα χρόνια έχω να δω το χαζοκούτι. Τις περισσότερες ώρες περπατάω εδώ κάτω. Βλέπω τις εικόνες μου και προσπαθώ να βρίσκω ανθρώπους. Κάπου εκεί έξω είναι και αυτοί που δεν γνωρίζουν το ίντερνετ, τα κινητά και που παρέα έχουν ίσως κάποιον που θα κάτσει για λίγο μαζί τους, για να μιλήσουν.

Πόσες ταμπέλες μπορεί να βάζει ο καθένας δεν γνωρίζω. Δυστυχώς και εγώ μεγάλωσα εδώ μέσα και άθελα μου βάζω στην σκέψη μου ταμπέλες σε κάποιους. Είναι εύκολο να βάζεις ταμπέλες σε πολλούς, αλλά τόσο εύκολο είναι να κουβαλάς και εσύ κάμποσες πίσω από την πλάτη σου, καρφωμένες από δήθεν φίλους.

Μέσα σε αυτή τη νύχτα θα βάλω και εγώ κάποιες ταμπέλες, έτσι για το γαμώτο. Είδα πρεζάκια τελειωμένα, φθηνές πόρνες, άστεγους, μαύρους, κίτρινους, άσχημους, χοντρούς, πλούσιους, φτωχούς, πεινασμένους, αδύναμους…

Αλλά τι σημασία έχει, αφού μόνο εγώ τα είδα; Η περπατάδα με τις ταμπέλες είναι απόψε, άλλες μεγάλες και άλλες μικρές. Άσχημο να βάζεις ταμπέλες σε άλλους.

Τελικά πολλές ταμπέλες υπάρχουν, αλλά πόσοι άνθρωποι άραγε;

Πάστα Φλώρα

Μισ(ώ)γεματο

Δες θετικά με το που ξυπνάς την κάθε μέρα σου.
Είναι παράλογο να βλέπεις παντού μαύρο.
Κάπου έξω θα δεις φως, αρκεί να πέσεις πάνω του.
Άσε το κρεβάτι, την κουβέρτα και την γκρίνια και άναψε ένα τσιγάρο. Οι πρώτες τζούρες θα σε ζαλίζουν, αλλά θα δεις πιο καθαρά.
(όσοι δεν καπνίζουν, παρακαλώ προσπεράστε…)

Λες κάθε πρωί την ίδια φράση…
-Πάλι δουλειά;
Δες το σαν παιχνίδι στην ανταλλαγή χρόνου που δίνεις από τη ζωή σου για αυτό.. το χρήμα…
Σου προσφέρει αγαθά, όπως μια τζούρα καφέ…
(όσοι δεν πίνουν καφέ, παρακαλώ προσπεράστε…)

Κάθε απόγευμα γυρνάς πίσω στους τέσσερις τοίχους και κάνεις τι;
Βγες έξω και περπάτα…
Θα βρεις κι άλλους που μισούν τα γεμάτα…
αλλά επίσης μισούν και τα άδεια…
Προτίμησε το ποτήρι να το παρατηρείς και να βλέπεις μόνο δαχτυλιές…

Δες το φως ήρωα!!
Κάπου εκεί ανάμεσα θα βρεις όμορφες λέξεις και ανθρώπους. Μην τους αποφεύγεις.
Απλά βρες και ξεχώριζε τους φωτεινούληδες.
(αν δεν έβλεπες φωτεινούληδες κάπου στο 90′, παρακαλώ προσπεράστε…)

Απλά πέρνα καλά..
Ζήσε,
Απόλαυσε
και βλέπε το ποτήρι απλά με δαχτυλιές..
Αν θες πρόσθεσε και τις δικές σου…
Enjoy it…

Πάστα Φλώρα

Επίλογοι λοιπόν αγαπημένοι…

Μου αρέσει που το φεγγάρι απόψε παραμένει έντονο μέσα στα σύννεφα

Επίλογοι λοιπόν αγαπημένοι
Αυτοί με τη γλυκιά τους γεύση σε κάθε ιστορία
Άλλοι μιλούν για ευτυχία και άλλοι πάλι είναι τονισμένοι με πόνο
Τονισμένοι; ποτισμένοι;
Κάποιες φορές θα σε γρατζουνίσουν και άλλες φορές θα έχεις τις πιο βαθιές πληγές

Επίλογοι λοιπόν
στις στιγμές που δημιουργούμε και στις μέρες που περνούν αδιάφορες

Πάντα μου άρεσε να συνεχίζω στο κεφάλι μου αυτές τις ιστορίες
Να μην γράφω σχεδόν ποτέ επίλογο

Κι αν πάλι ήταν τόσο καταστροφικές έβαζα και μια πινελιά παραμύθι
Κάπου πεταω κάποιο κάστρο και βάζω μια πριγκίπισσα με έναν ιππότη
Βρίσκω και κάποιες νεράιδες και ξωτικά πίσω από κάτι δέντρα και κάποιο ποτάμι

Ναι, σταματάω να βλέπω τα τσιμέντα και απλά σκέφτομαι
Με λες και ονειροπόλο

Απλά τονίζω όμορφες στιγμές
Ναι αυτές που κρατάω

Επίλογοι λοιπόν,
αγαπημένοι και συνεχώς διαφορετικοί που σε διδάσκουν ζωή.

Η κάθε ιστορία έχει ένα τέλος αρκεί να βάλεις τελεία.

Πόσες τελείες αντέχεις να βάλεις; πόσους επιλογους θα βάλεις;
Μάθαμε να ζούμε με την τέλεια
και να καθόμαστε και να την κοιτάμε ίσως για το πόσο στρόγγυλη είναι και μένουμε εκεί για καιρό
Συνέχισε να γράφεις και μην βάζεις τελείες για απόψε

Γράψε για ζωή
Το τρόπο που την θες
και μη βάλεις τελεία
Απλά μην βάλεις τέλος

καλό υπόλοιπο και αν πάλι θες να βάλεις τελεία,
δώστης την όψη της Σελήνης

Πάστα Φλώρα

Secret to everlasting love

Forgiveness is a key factor to true love. Don’t keep a score card of all the faults each other have or do. Let your heart remember the love you started with and built on that. Also respect and trust each other.

Dreamer's quotes

I am a die-hard romantic and grew up as a dreamer.

Secrets to everlasting love:

Laugh together and adventure together. When the beauty fades and the bodies tire, all you will have are the memories of your life’s beautiful adventure.

Respect, sharing, express feeling, support each other.

Respect/great sense humor(both)!! Trust/great love life! Greatfull daily to have each other!

To never stop loving each other and be happy don’t let the bad stuff get you down….

Don’t forget to tell each other I love you everyday.

Showing and telling her that she is the most beautiful,awesome, and amazing women on earth.

Realizing that life is very short and unpredictable so that it is extremely important to express your love for each other while you dwell in the short “window of time” that is granted to you being together. Remember, It’s not the number of breaths you take but the number of moments that take your breath away!!!

Loving each other each every minute of every day like the first moment you fell in love. Never stop telling each other that you love them, never stop complimenting them, never stop being their best friend, never sleep apart especially when upset. Always go to bed holding each other tightly and wake up the exact same way.